Like!

Gister vertelde een vriendin van me, hoe vreselijk onthand ze was zonder haar Iphone (vrijdag gecrasht en uit frustratie uit haar handen laten vallen). Na een gesprek over hoe ze de tijd tot een nieuw abonnement ging overbruggen, sloot ze af met; ‘ik heb er mee leren leven en ik denk dat het wel goed zal komen!’ Hoe dramatisch dit ook klinkt, we zijn allemaal verslaafd geraakt aan onze smartphone en ja, als deze dan wegvalt om wat voor trieste reden dan ook, moeten we daar inderdaad mee leren leven!

 

Want laten we even terug gaan naar de tijd voor de mobiele telefoon. Als we toen een afspraak buiten de deur hadden, kwamen alle details heel nauw. Nu kun je elkaar nog even berichten met; ‘hi, ben 10 minuutjes later’ of ‘Ik ben nu ook op het station, waar sta jij precies?’ Toen we dat nog niet konden was het heel belangrijk om juiste afspraken te maken, een exacte plaats op een exacte tijd. Te laat komen was daardoor ook een stuk moeilijker en gebeurde dus ook niet zo vaak.

 

Sinds ik in het bezit ben van mijn smartphone, ga ik minder goed voorbereid op pad. Voorheen deed ik research in waar ik precies moest zijn, maakte ik desnoods een uitdraai van een plattegrond, op z’n minst het adres en andere details. Zo moest ik gister op een voor mij onbekend adres zijn en daar waar ik normaal gesproken voor vertrek even mijn huiswerk zou doen, pakte ik nu mijn fiets en checkte ik onderweg even het adres in mijn email en traceerde ik dit via mijn google maps. Heerlijk aan niets meer hoeven denken voordat je op pad gaat, zelfs al zou ik mijn portemonnee vergeten zou ik met mijn telefoon nog kunnen betalen.

 

Helaas is een naar gevolg van dit mirakel, dat nog meer mensen geobsedeerd naar hun telefoon gapen. Met hun appie-app door de Appie, met google maps door de stad, wakker worden met nu.nl, even een vriendin taggen op een foto die je zojuist hebt gemaakt en vervolgens natuurlijk wel even haar comment like-en. Het gevaar sluipt erin dat we alleen nog maar communiceren via onze smartphone, zelfs al zitten we naast elkaar.

 

Ik ben ook schuldig aan dit gedrag, gewoon omdat het zo makkelijk en vooral ook leuk is. Ik leg heel mijn leven vast en deel het met iedereen die het interesseert, maar besef me wel dat we inderdaad nog kunnen leven zonder een smartphone. Dat ik iets vaker dingen moet gaan ervaren in plaats van er een foto van te maken en te posten op facebook. Of gewoon iets niet te like-en en tegen de persoon zelf te zeggen dat ik het leuk vind. Even een echte thumbs up of een hart onder de riem, een echte por en een goed gesprek!

Liefdesvijver

De zoektocht naar de ware is een hels karwei. Dit omdat wij van jongs af aan geloven dat er maar één ware is en wij, althans ik, dit te lang blijven geloven. Ik ben inmiddels van mening dat het onmogelijk is dat er maar één persoon op deze hele aardbol rondloopt met wie je match en je het ware-liefde-gevoel kan hebben. Tuurlijk als je hem eenmaal gevonden hebt, is er maar één en dat is jouw prins op het witte paard.

 

Om me heen heb ik een aantal single vriendinnen en collega’s, waarmee ik die oude single-gevoelens zo nu en dan kan delen. Want ondanks dat ik al 8 maanden gelukkig ben met mijn vriend, kan ik me nog steeds heel goed verplaatsen in de situatie van deze vrijgezellen dames. Na wat nare dates, geen geschikte vriendjes en gebroken harten, ben je in staat de zoektocht op te geven en vraag je af waar je in hemelsnaam die leuke man gaat vinden.

 

Collega X leerde haar meest recente date kennen op een feestje en voelde de vonk overslaan. Na een geslaagde eerste date en veel langdurige telefoongesprekken leek er echt een klik te zijn. En wanneer ze dacht beet te hebben, beet de vis niet meer of sterker nog zwom hij gewoon verder! Gelukkig zijn er nog meer mannen in deze prachtige vijver van mannelijk schoon (dat wil ik haar en alle andere single vrouwen bij deze even meegeven), helaas moeten we alleen af en toe teleurstellingen slikken. Net zoals de mannen teleurstellingen van ons moeten slikken, als wij onze interesse verliezen. Want dames vergeet niet dat ook wij ook mannen in de kou hebben laten staan aan de rand van onze vijver!!

 

Na elke mislukte poging, komt de terugkerende vraag waarom? Waarom vind hij me eerst wel leuk en nu niet meer, waarom kan hij zich niet binden, waarom zegt hij dit of waarom reageert hij zo? Waarom, waarom, waarom? Een vraag waar je nooit antwoord op gaat krijgen, want het is nou eenmaal een feit dat wij vrouwen uit een ander hout zijn gesneden, we spreken niet dezelfde taal, we komen van een andere planeet, oftewel wij vrouwen gaan mannen nooit begrijpen en vice versa.

 

Lastige klus dus om de ware jacob te vinden, ik zou willen dat ik de magische tip kon geven, maar die heb ik niet. Het is puur toeval, of misschien wel voorbestemd; de juiste persoon, op het juiste moment. Het is niet gezegd dat het onmogelijk is om hem tegen te komen in een bar of hem juist tegen te komen op een bruiloft (wat veel mensen beweren). Maar denk ook niet dat als je met je single-mandje door de Appie loopt, er die avond de ware liefde aanschuift voor een bordje spaghetti.

 

Er is geen regel, een plek of plan van aanpak waarmee je jouw soulmate kan vinden. De enige tip die ik je kan meegeven (daar waar ik mijn ware mee heb gevonden); geef de zoektocht niet op en blijf geloven in de liefde<3

Shop till we drop

De voordelen van in de mode werken zijn alle sample-sales die aan je voorbij komen. Veel van onze modemeisjes houden elkaar op de hoogte van al die sample-sales die er gaande zijn. Iedereen heeft wel een connectie hier en daar waardoor ze makkelijk zo’n sale binnenkomen.

 

Deze sales zijn altijd hysterisch, want het publiek bestaat voornamelijk uit vrouwen die vaak luid, brutaal en ongeduldig worden als het aankomt op shoppen voor een spotprijsje. Iedere keer zie je dezelfde scenario’s van vrouwen die elkaar in de weg staan, duwen en trekken of door elkaar heen ellebogen om voor te komen staan. Niemand heeft oog voor elkaar, want iedereen gaat rechtstreeks op haar doel af.

 

Ons bedrijf heeft 4 keer per jaar een sample-sale, een veel besproken happening en daar kijken de meesten van ons iedere keer weer naar uit.  Na werktijd verzamelen we op locatie en ook al staan we daar als collega’s te wachten tot we naar binnen mogen, iedereen probeert toch meer vooraan te komen staan. Op een slinkse manier probeert men te gaan socializen met de persoon vooraan; ‘Ow hoi Linda, lang niet gezien, hoe gaat het met jou?’ en hups ze staan vooraan.

 

Dan gaan de deuren open en gaan alle remmen los. Het is niet zoals je weleens ziet in die Amerikaanse warenhuizen dat mensen gaan rennen en over elkaar heen klimmen om te pakken wat ze pakken kunnen. Nee, heel discreet en nonchalant, maar in een versneld pasje loopt men naar de rekken. Maar geloof me iedereen heeft een strategie en hun route in hun hoofd uitgestippeld. Ok, ik heb weleens mensen zien rennen, maar de meeste van ons dames willen het niet zo ver laten komen.

 

Wij collega’s willen natuurlijk ook sociaal blijven op zo’n avond en proberen dus ook een beetje met elkaar te kletsen. Met onze neus in de collectie, alle kledingstukken door onze vingers glijdend, wisselen we hier en daar een woordje met elkaar. Niemand is natuurlijk geheel gefocust op de inhoud van het gesprek, maar dat begrijpen we allemaal van elkaar. In dit soort situaties maken wij vrouwen een uitzondering (in tegenstelling tot wanneer de man eens een keer niet naar de vrouw luistert wanneer hij voetbal kijkt!)

 

Ik heb een keer meegemaakt dat het niet zo sociaal eraan toe ging en er letterlijk aan beide kanten van het item getrokken werd als een soort van potje touwtrekken. Het ging om een set leren handschoenen die beide vrouwen op hetzelfde moment te pakken hadden. Vervolgens ontstond er een heftige discussie over wie er eerst was, waar ze het natuurlijk niet over eens werden. Vervolgens gaf de een zich over en toen hoefde de ander ze niet meer te hebben, typisch! Ik aanschouwde dit tafereel en was uiteindelijk de eigenaar van de leren handschoenen.

 

Heerlijk dit soort heftige shopping events, vermoeiend maar de opbrengst is het allemaal waard!!

 

Couture vs Casual Friday

Toen ik net begon aan de kunstacademie won ik kaartjes voor een fashionshow en zat daar praktisch front row en ik dacht toen dat als ik eenmaal designer zou zijn, mijn leven zou bestaan uit het bezoeken van de ene fashionshow na de ander. Helaas bleek dat niet helemaal zo te zijn!

 

De realiteit is namelijk; keihard werken vlak voor deadlines, doorbreken van creatieve blokkades en toch ook wat administratief werk afhandelen. Gelukkig beland je dan toch nog weleens per ongeluk bij een leuke designer show. Zo zat ik donderdag met mijn twee fashion vriendinnetjes front row bij Mart Visser. Weer een ander fashion vriendinnetje was namelijk model in zijn show.

 

Heel high fashion werden we ontvangen in de Nieuwe Kerk in Amsterdam met een glaasje Prosecco en een mooie, geglazuurde cupcake. Heel high fashion bedacht ik met mijn glaasje bubbels in mijn hand de geëxposeerde collectie bruidsjurken te kunnen bekijken. Daar ging natuurlijk een bewaker voor liggen, want hoe fashionable je ook denkt te zijn dat kan natuurlijk niet! Ik bedoel, ik kom niet eens de Topshop binnen met mijn Starbucks soy latte.

 

Terug op mijn stoel die voor die avond ‘Marielle van de Wiel’ was genoemd, kwam er een dame van de organisatie vragen of iemand de eerste rij wilde vullen (want een lege eerste rij is ook zo lullig met al die pers). Wij wisselden snel een blik uit en zaten binnen no time met onze high heels bungelend boven de catwalk. Ik snap niet waarom mensen niet vooraan willen zitten, het is geen cabaret waarbij jij ‘t doelwit kan zijn voor een slechte grap. Nee, je kunt zo dicht bij de couture zitten dat je het bijna kunt voelen!!

 

Het was een prachtige show met een leuke mix van familie van modellen, maar ook designers, outspoken fashion gays en mode guru’s, die niet te missen zijn tussen de ‘ordinairy people’. Een soms wat onrealistische opgemaakte wereld waar ik voor een avondje wel van kan genieten, maar de volgende dag is het gewoon weer casual friday op kantoor!

10ct per minuut

De behulpzaamheid van de klantenservice, welke klantenservice dan ook, is een veel besproken onderwerp! Dit omdat wij consumenten niet snel tevreden zijn.

 

Ten eerste hopen bedrijven altijd dat je eerst gaat zoeken op hun website. Onmogelijke opgave in de doolhof van informatie. Ook al maken ze nog zoveel lijsten van FAQ of hebben ze een online vraagbaken, mensen hebben toch liever één op één contact met iemand aan wie ze hun (unieke) situatie kunnen uitleggen. Om dat nummer van de klantenservice te kunnen vinden, moet je door dat doolhof van informatie speuren. Ik verdenk bedrijven ervan dit op zo’n verdacht mogelijk plekje te zetten zodat niet iedereen meteen aan de telefoon hangt.

 

Dan krijg je zo’n gezellig 0900-nummer waarbij men eerst nog even noemt dat het antwoord op uw vraag ook op www.wij-denken-dat-u-met-een-onnodige-vraag-belt.nl zou kunnen staan. Bij iedereen die al besloten heeft te bellen gaat die info het ene oor in en het andere oor weer uit. En kiest er vervolgens dus ook voor gemiddeld een kwartier met een duur 0900-nummer aan de lijn te hangen. Als je denkt dat je dan direct zo’n klantenservice-poppetje aan de telefoon krijgt heb je het mis. Eerst moet nog 15 keer nummer 1/2/3/4 toetsen zodat zij je kunnen doorverbinden met het diegene die op dat onderdeel een 2-daagse training heeft gehad (want om heel eerlijk te zijn, dat is wat het is!)

 

Wanneer je denkt die ‘specialist’ aan de telefoon te krijgen vragen ze je ook nog even of je je klantennummer bij de hand hebt, want dat versneld de procedure. Gek genoeg bel ik meestal in situaties waarbij ik dat nummer dan net even niet voor handen heb. Als je geluk hebt krijg je geen standaard wachtdeuntje te horen en als je helemaal geluk hebt, krijg je ook niet zo’n dame die om de 3 kiestonen zegt; ‘Alle medewerkers zijn in gesprek, nog even geduld alstublieft!´ Als je niet allang je geduld verloren bent en de telefoon tegen de muur hebt gegooid, krijg je een oprecht vriendelijk persoon aan de telefoon die volgens het boekje, mevrouw van de Wiel keurig netjes helpen. Want als ze dat niet doen krijgen ze per gemaakte fout 10 zweepslagen, althans zo lijkt het!

 

Als ze je dan hebben geholpen en je hebt hen daarvoor bedankt (en je wilt eigenlijk zo snel mogelijk het gesprek beëindigen om je nog meer kosten te besparen) vragen deze voorgeprogrammeerde helpdesk medewerkers of ze mevrouw van de Wiel nog ergens anders mee kunnen helpen. Zo niet, dan wens ik u nog een fijne avond Mevrouw van de Wiel! Waarop je; ‘van hetzelfde’ antwoord, waarvan je weet hoe belachelijk het klinkt. Want geen van die gasten hebben een fijne avond, sterker nog ze hebben waarschijnlijk een verschrikkelijke avond met al die rottelefoontjes van al die domme, zeurende, irritante, eentonige, vervelende....Goedenavond mevrouw van de Wiel, waarmee kan ik u helpen??

Stropdassen vlucht!

Met een businesstrip naar Londen stap je altijd in een vliegtuig vol met mannen. Niet zo vreemd als je op een doordeweekse dag heen en terug vliegt, maar zelfs in het hoogseizoen mag je plaats nemen in je vliegtuigstoel omringd door stropdassen. Vrouwen in een mannenwereld, want hoe komt het toch dat in deze geëmancipeerde wereld zo’n vliegtuig nog steeds 90% gevuld is met mannelijke zakenlui? Een enkele vrouw in een mantelpakje en dan wij; designers op gympies. 

Persoonlijk vind ik het niet heel vervelend! Ik ben waarschijnlijk de benjamin aan boord en ook nog eens een van de weinige dames en dat maakt me one of a kind (en dat is toch wel leuk!!) Tussen al de laptops, kranten en excel sheets, hebben wij het over wat we aan trends gaan zien of hebben gezien. Zonder dat we het door hebben kakkelen we vrolijk over mode, collecties en andere vrouwenonderwerpen. Mannen kijken wel altijd even op van ons dames aan boord, maar besteden weinig aandacht aan ons, laat staan onze gespreksonderwerpen.

Gisteravond stonden we bij onze gate te wachten om aan boord te gaan van het vliegtuig. Wij met onze shoppingbags tussen alle koffertjes en laptoptassen en wij die onze shoppingdagen doornemen tussen alle haastige telefoontjes en laatste mailtjes naar kantoor. In de rij richting het vliegtuig merkte ik een man op die ons net meer iets aandacht schonk dan alle andere zakenlui die met hun hoofd nog in de laatste meeting zaten. Hij leek gefascineerd door ons en ons gesprek.

Nou bracht het lot hem ook nog eens op een stoel schuin voor mij, zodat hij het gesprek wat wij voerden (over en weer het gangpad) heel goed kon volgen.  Hoe onopvallend hij ook probeerde mee te luisteren door zijn hoofd een beetje te draaien, merkte ik al snel aan zijn gezichtsuitdrukkingen dat hij werd geamuseerd door ons geklets. We hadden een enorm vrouwenonderwerp aangesneden, namelijk; astrologie, iets waar mannen totaal niets mee hebben. Toch leek deze man wel even behoefte te hebben aan wat andere stof na wellicht een dag vergaderen. Bij het benoemen van alle kenmerken van de sterrenbeelden en of we daar wel of niet goed mee gingen, zag ik af en toe zijn mondhoeken omhoog gaan. Een glimlach van herkenning of misschien dacht hij; typische vrouwen.

We merkten op dat we een ongelofelijk Viva onderwerp hadden aangesneden in een vliegtuig vol met mannen en beëindigden het gesprek, maar schijnbaar waren wij niet de enigen die dit vermakelijk vonden. Zo zie je maar...dus wat nou vrouwen in een mannenwereld, mannen in een vrouwenwereld!

Le charme de Paris

Parijs is mijn favoriete stad; heel romantisch, geen enkel steegje onaantrekkelijk en altijd even charmant! Als er een schoonheidswedstrijd gehouden zou worden onder de wereldsteden zou Parijs de eerste prijs winnen. Ik ben er heel vaak geweest, maar kan er nog honderden keren naartoe zonder dat het mij zou vervelen. Er is zoveel te zien en te doen, een stad die me steeds weer verbaast en me iets nieuws brengt. Iedere keer kom ik verliefd en geïnspireerd terug. Zo ook dit weekend! Ik zou goed nog een week kunnen rondlopen met mijn I-love-Paris-T-shirt, hoe cliché die dingen ook zijn!!


Wat vooral bijdraagt aan de charme van de stad is de street art, daarmee bedoel ik street art op alle vlakken. De spray art, de stickers en stencils die door heel de stad hangen, die van grappig tot heel vooruitstrevend gaan (zie FB). Daarbij ook al de artiesten die met hun kunsten voorbijgangers tot hun publiek weten te winnen. Muziekanten, dansers, schilders of wat voor preformers dan ook. Zo werden wij op de trappen van de Sacre Coeur geëntertaind door een straatvoetballer, die de meest waanzinnige trucs deed. Dan bedoel ik niet zomaar een balletje 100 keer hooghouden, maar gewoon met een bal balancerend op zijn hoofd een lantaarnpaal in klimmen en hangend aan de top een bal hoog houden (zie FB). Met als decor het fenomenale uitzicht over Parijs had hij honderden mensen aan zijn lip hangen. 


Een andere tak van street art zijn de Afrikanen en Indiërs die proberen hun gekoelde drankjes of eiffeltorens in alle kleuren van de regenboog aan de man proberen te brengen. Hoezo art?!? Geloof me, het is een kunst om hierin succesvol te zijn! Er zijn er namelijk honderden van dit soort verkopers en tientallen op één plek. Ze concurreren elkaar weg en gaan daardoor stunten met idiote prijzen zoals 5 voor 1 euro! Met zijn allen onder de Eiffeltoren en één voor één dezelfde toeristen aanspreken, die waarschijnlijk niet van gedachte veranderen als ze de eerste keer al geen interesse hadden. Zodra de politie komt geven ze een fantastische show, want dan rennen ze massaal met hun handeltje onder hun arm verschrikt weg. Dit schouwspel is het vermakelijkst op de trappen van de Sacre Coeur waar je ze in een domino effect hun biezen ziet pakken en de agenten onder luid applaus van de toeristen een sprintje erachteraan ziet trekken. Niet dat het echt daadkrachtig is, want 10 minuten later komen ze allemaal weer tevoorschijn met hun flesjes Heineken en blikjes Cola.


Waar de politie echt iets aan moet doen zijn sommige zigeuners die het voor de toeristen echt onmogelijk maken. Ze bedelen om geld en dat gaat niet op de meest vriendelijke manier. Ze zijn grofweg brutaal, blokkeren je weg en nemen geen genoegen met een nee. De mannen sturen de vrouwen met kinderen erop uit om de toeristen zoveel mogelijk geld afhandig te maken, terwijl ze zelf in hun Mercedes door de stad rijden. Er wordt misbruik gemaakt van kinderen en baby’s om medelijden op te wekken bij vrijgevige toeristen. Wat men niet weet is dat baby’s bedwelmd worden met alcohol, zodat ze futloos in de armen van de moeder ligt om zo nog meer geld te kunnen ophalen.


Het is een schande dat dit gebeurt! In plaats van straatmuzikanten of artiesten wegjagen die tenminste nog iets doen om een aalmoes te verdienen, moeten ze dit soort schandalen harder aanpakken. Want de echte kunstenaars en artiesten zouden nooit uit het straatbeeld van Parijs mogen verdwijnen, dit maakt Parijs tot een wereldstad waarin ze hun  kunsten kunnen tonen. Waar ze ontdekt kunnen worden, een zakcentje kunnen verdienen of gewoon andere mensen kunnen inspireren.

Jongedame!

Ik weet niet of ik dit als 27-jarige mag zeggen, maar ik doe het toch; die jeugd van tegenwoordig wordt steeds sneller volwassen. En dan heb ik het niet alleen over pubers of tieners, nee zelfs al kinderen rond de 7 jaar. Dagelijks kruip ik in de huid van een meisje van die leeftijd en probeer me te bedenken wat ze leuk vinden en wat hen bezig houdt. Maar om eerlijk te zijn als ik naar meisjes van die leeftijd kijk en dan vooral hier in de randstad, weet ik het niet altijd. Ik bedoel ik kan mezelf op die leeftijd niet identificeren met de kids van nu. Toen ik 7 jaar was krop ik nog onder jas van mijn moeder van verlegenheid.

 

Kinderen van nu zijn ontzettend bijdehand op die leeftijd en meisjes echte jonge dammetjes. Ik zie het regelmatig bij photoshoots van mijn werk, ze komen binnen in de hipste outfits met hun Top Model boek onder hun arm. Ze weten precies wat ze willen en zijn niet te bescheiden daar over te praten. Deze meiden zijn natuurlijk ook modellen in spe, dus zijn helemaal bewust van zichzelf. Sommige van hen komen bescheiden binnen, maar gaan als diva’s naar buiten. Prettig om te zien dat ze al zo jong zo zeker van zichzelf zijn, maar een kind moet nog wel de puurheid van een kind behouden.

 

Zo was er vandaag op de website van De Telegraaf een foto te zien van een 10-jarig meisje wat er alles behalve als een 10-jarig meisje uitzag. Als een soort van mannen-magneet ligt ze in highfashion op een tijgerhuidje en draagt juwelen alsof ze een wereldberoemde actrice is....en ze is pas 10 jaar!! Ze heeft pumps aan waarvan ik zeker weet dat ze 6 maten kleiner zijn gephotoshopt. Als ik op die leeftijd mijn moeders hakken aandeed kwamen mijn kleine voetjes maar tot de helft. Dit is geen kind meer, dit is een meisje opgemaakt en aangekleed als een volwassen vrouw. Gaat de modewereld daar naartoe?

(http://www.telegraaf.nl/vrouw/actueel/10336452/__Ziet_jouw_dochter_er_ouder_uit_dan_ze_is___.html?p=29,1)

 

Kinderen moeten kinderen kunnen blijven en vooral meisjes worden veel te veel beïnvloed door het modebeeld van nu. Graatmagere modellen, high fashion brands, hoge hakken, make up en sieraden. Ieder meisje houdt van zwierrokjes en rinkel armbandjes, maar ik heb het over meisjes die op jonge leeftijd alleen maar merkkleding willen en geen genoegen nemen met minder. Meisjes die zien hoe lang en dun de modellen zijn en op te jonge leeftijd bezig zijn met hun gewicht en afvallen. Ik heb gewerkt met een modelletje van 8 dat trots vertelde dat ze de dunste was en heel de dag geen snoepje aanraakte.

 

Meisjes van die leeftijd behoren met andere dingen bezig te zijn dan met gewicht, merkkleding en make up. Tuurlijk mogen ze bepaalde dingen leuk vinden, maar een gezonde dosis daarvan. Daarnaast moeten ze gewoon nog dingen doen die kinderen doen. Laten we kinderen niet op jonge leeftijd al omtoveren tot vrouwen, dat kunnen ze nog lang genoeg zijn!

Voorbeeldige Tante Gezocht!!

Zaterdagmiddag waren wij voor een paar uur surrogaatouders voor mijn twee kleine neefjes. Even een kleine profielschets; de jongste van 4 is in zijn ontdekkingsfase en heeft pas ontdekt dat hij net zo hard kan slaan als zijn oudere broertje. De oudste van 6 houdt van de grens opzoeken (en dan bedoel ik vooral mijn grens…hoe ver kan ik gaan?!) en neemt zijn oudere-broer-rol heel serieus, belerend en verzorgend! En ik, 27 jaar, besloot toen ik op mijn 20ste tante werd de tofste tante ooit te worden!!

Enfin, zaterdagmiddag gingen we met de boys op stap. Ik was heel blij dat ik versterking had, want ik heb na de laatste ervaring de uitdaging niet meer aangedurfd. (Ik was met de jongens even boodschappen doen in Albert Heijn en had ze het liefste in de speelhoek achter willen laten, als ze deze niet al bijna hadden afgebroken!!) Het ging heel erg soepel, omdat mijn lieve vriend in de rol kroop van SuperOom en die kids bezig hield met wie-het-eerste-bij-het-stoplicht-is-spelletjes. Daarbij gingen we naar de film wat sowieso een schot in de roos is bij mijn neefjes die normaal niet weg te slaan zijn bij de tv. 

Halverwege de film vroeg mijn jongste neefje; wanneer gaan we naar huis? En dat was het moment dat ik even bang was dat de onrust zou inslaan. Maar gelukkig, had ik een zak m&m’etjes om hem zoet te houden. Dat is niet de meest pedagogische manier om hem rustig en geïnteresseerd te houden, maar goed als ik wil dat ze naar me luisteren moet ik toch vaak plan B inschakelen, omdat plan A steevast mislukt. Na de film renden de kids naar buiten en ik wist wat er zou gaan gebeuren. Alle opgespaarde energie van 2 uur zoet stilzitten moest eruit! Ze renden rondjes achter elkaar aan en dat vind ik normaal geen probleem als we niet aan de rand van een drukke weg hadden gestaan. Daarbij klom mijn jongste neefje op de sokkel van een kunstwerk en wilde er op mijn verzoek niet vanaf komen. 

Om heel eerlijk te zijn kan ik het hun ook niet kwalijk nemen,want dit is ook wel mijn eigen schuld. Ik hang gewoon iets teveel de leuke tante uit, waarmee ik dus geen overwicht heb gecreëerd. Ik zie ze niet zo heel erg vaak, dus wil ik wel graag populair zijn bij mijn neefjes. Dit doe ik niet door middel van snoep en kado’s, maar door ze baldadigheden te leren. Door ze bijvoorbeeld te laten zien hoe je roze bellen kan blazen in je glas Yogho of hoe makkelijk tagliatelles blijven plakken op je gezicht. Dat is op dat moment natuurlijk hilarisch, maar als je dan even een moment van overwicht wil, ho maar!! Een leuke tante hoeft geen strenge tante te zijn, het is van belang dat ik de balans vind.

Ach uiteindelijk moeten kinderen, kinderen kunnen zijn en tantes moeten af en toe gek doen, die balans komt later wel!!

Man-eigen!

Er zijn alle vele boeken geschreven over het verschil tussen mannen en vrouwen, maar het blijft een leuk onderwerp om over te schrijven. Vooral nu ik in een 6 maanden oude relatie zit, is met vrouwen praten over dit onderwerp een feest van herkenning!

Afgelopen vrijdag was die 6-months-anniversary en natuurlijk was ik vol verwachting wat me die dag te wachten stond. Wij vrouwen hebben nou eenmaal een hoog verwachtingspatroon (ik heb het even gecheckt en daarin ben ik niet de enige) en daarmee loop je iedere keer weer een groot risico. Want we weten allemaal dat verwachtingen potentiële teleurstellingen zijn. Ik had een glas wijn met mijn lief verwacht bij thuiskomst, in plaats daarvan trof hem aan in zijn trainingspak met een proteïne shake in zijn hand. Ok, in zijn andere hand een bos rozen, dat moet gezegd worden. Maar als je een bepaald scenario hebt geschetst en er komt een kink in de kabel, ben je wel even teleurgesteld.

Dat is een groot verschil tussen mannen en vrouwen, mannen laten dingen veel meer gebeuren. Wij vrouwen zijn romantische dagdromers, dus voordat het moment heeft plaatsgevonden hebben wij al bedacht hoe het zou moeten gaan. Hoe perfect en fantastisch leuk het zou zijn als..…maar ja, jammer genoeg hebben mannen niet de gave om al onze wensen feilloos aan te voelen, dus moeten wij gewoon af en toe die teleurstelling slikken. Dat had ik moeten doen, maar in plaats daarvan toverde ik mijn pruillip tevoorschijn en toverde hij een fles champagne uit zijn tas! Ik denk niet dat mijn magie altijd zo gaat werken, maar voor nu geniet ik van zijn attentheid.

We kunnen nog zo lief zijn tegen elkaar, maar dagelijks lopen wij allen tegen kleine irritatie puntjes aan. Het is nou eenmaal een feit dat mannen en vrouwen enorm van elkaar verschillen. Als je samen door het leven wil, moet je af en toe bepaalde dingen accepteren. Zoals zij ons bepaalde dingen niet moeten kwalijk nemen, moeten wij hen niets kwalijk nemen. Dames, ze doen het niet expres; wanneer ze een boer laten, de vuilniszak niet vervangen, een bijzondere dag vergeten, niet luisteren wanneer je praat, wc bril omhoog laten staan, de afstandsbediening toe eigenen, hoog van de toren blazen, niet willen winkelen, te laat komen….. Ze doen het niet expres, het is man-eigen!!