Bonbonnetje!

Vroeger waren onze ideeën en interesse heel erg uiteenlopend, die van mijn zus en mij, maar één fantasie delen we al van jongs af aan. Trouwen in een schitterende witte jurk! Toen we als meisjes op de bank naar Sissi zaten te kijken, zwijmelde we helemaal van het zien van al die prachtige bonbonnetjes van jurken. In dat silhouet zouden wij , later als we groot waren, gaan trouwen! Een strak aangesnoerd bovenlijfje, een mega wijde rok, een sleep en een sluier (in onze fantasie kon dat ook nog weleens een kroontje zijn).

Vrijdag was het moment daar, mijn zus zou haar Sissi jurk mogen gaan uitzoeken. Daar waar wij als jonge meisjes van droomde en met onze barbiepoppen alvast een generale repetitie liepen, werd werkelijkheid! Met drie dames zo’n bruidsshop binnenkomen, is als drie kinderen in een snoepwinkel. Een snoepwinkel met hele dure snoepjes weliswaar, maar het is maar al te leuk ervan te mogen proeven vooral van de allerduurste snoepjes. We waren er natuurlijk voor mijn zus, maar laten we eerlijk zijn, iedere vrouw dwaalt met haar ogen langs al die borduursels en steentjes opzoek naar haar droomjurk. Ik dus ook en ik heb een leuke sneakpreview gehad. Eentje waarvan je spaarrekening niet blij wordt, want natuurlijk valt mijn oog op de allerduurste (hoe kan het ook anders).

Focus terug bij de aanstaande bruid, want wat ziet ze er prachtig uit. In de ene jurk nog mooier dan de andere. Deze jurken zijn magisch, iedere vrouw komt stralend de paskamer uit. Op elke verdieping van de bruidswinkel vind iedere vrouw haar geluk en hoor je ‘oooh’ en ‘aaah’ geluiden van moeders, schoonmoeders, zusjes of vriendinnen. Hier en daar wordt zelfs een traantje weggepinkt.

Na meerdere jurken gezien te hebben, wordt het tijd om echt kritisch te worden. Daarvoor wil ik als modeontwerpster al mijn kennis uit de kast trekken, zodat we zeker de juiste keuze maken, maar dat is totaal niet nodig. Iedereen kon zien welke het moest worden! De jurk waarmee ze de paskamer uit kwam lopen als de aller gelukkigste vrouw van de wereld. Wij als moeder en zus van de bruid zagen dat, maar ook de mensen om ons heen. Iedereen beaamde wat wij allang wisten, dit is ‘m!! Trek die fles met bubbels maar open, want we hebben iets te vieren; mijn zus gaat trouwen in de jurk van haar dromen!!

Bea's B-Day

Het is bijna alsof hoe hoger je in het land komt hoe uitbundiger men Koninginnedag viert.

 

Ik ben geboren en getogen in Eindhoven, dus ik weet niet beter dan gemiddeld uitbundig Koninginnedag te vieren. In onze buurt was het iets speciaals, omdat de buurtvereniging voor alle kinderen er een groot feest van maakte.Het meest centrale grasveld in onze wijk transformeerde tot een waar kinderparadijs. Je kon zelfgemaakte spulletjes verkopen of gewoon meedoen aan alle oud Hollandse spelletjes.  Dat laatste was natuurlijk het allerleukste, want niets is leuker dan op een eerlijke manier winnen van buurtgenootjes. Kinderen verzinnen in spoorzoekertje of tikkertje hun eigen regels, maar hierin kon je niet vals spelen. Want je scorekaart hing met een koord om je nek, waarop nauwkeurig je behaalde punten werden bijgehouden. Ieder kind keek hier ieder jaar weer naar uit, maar op een gegeven moment ontgroei je die gekte en wordt eigenlijk 30 April niets meer dan de dag waarop je moeder de vlag uithangt.

 

Vervolgens ging ik voor mijn studie in Maastricht wonen, waar er helemaal geen oranje menigte door de straten liepen. Sterker nog er gebeurde niets, helemaal niets. Ja, het was een nationale vrije dag, maar aan de reden voor deze vrije dag werd geen aandacht besteed. Alsof alle tijd, energie en geld op is gegaan aan carnaval en niemand de moeite doet iets leuks te doen voor Bea’s verjaardag. Voor mij toch wel een beetje een tegenvaller van de Limburgers die bekend staan om hun feestgedrag, maar een feestje ter ere van de Koningin is schijnbaar in hun ogen toch echt iets voor boven de rivieren.

 

Een paar jaar later vestigde ik me in Amsterdam en daar lijkt het juist alsof carnaval de stad is in getrokken. Nog net geen polonaises, maar de feestmutsen komen wel degelijk uit de kast. De straten zien oranje alsof Nederland de finale van het WK voetbalt en het is heel de dag feest. In tegenstelling tot Maastricht, waar Koninginnedag zachtjes voorbij sluipt en in tegenstelling tot Eindhoven waar het in mijn herinnering meer een feest voor kinderen was, gaat hier het dak eraf. Het is een feest voor iedere cultuur en voor jong en oud. De voorbereidingen beginnen ruimschoots van te voren en het feestgedruis begint al in de middag van 29 April.  Niet alleen de straten, maar ook de grachten zien oranje en je ziet kraampjes op iedere hoek van de straat. Het vondelpark staat vol kinderen die hun talent laten zien of oude spulletjes verkopen met volle overtuiging. Toeristen kopen last minute ‘I love Holland’-shirts en drinken een biertje op de gratis feestjes die op ieder plein in Amsterdam worden gegeven. Amsterdam kent haar feestjes!

 

Ik weet zeker er is geen land dat zo uitbundig het nieuwe levensjaar van de Koningin viert als Nederland en er is geen stad in dit land waar je dit feest zo goed kan vieren als Amsterdam.

23/4

Als je eenmaal kind af bent of op z'n minst boven de 21 wordt het animo om je verjaardag te vieren steeds minder. Je wilt je leeftijd niet meer van de daken schreeuwen, geen slingers en trossen ballonnen in huis om je daaraan te herinneren. Ik daarentegen wil daar maar niet van loskomen en vind jarig zijn nog steeds een grote happening!! Mensen om mij heen zijn hier ieder jaar weer verbaast over (waarschijnlijk omdat ze elk jaar denken/hopen dat ik er overheen ben), maar gelukkig vinden ze het leuk dit samen met mij te vieren…althans die indruk geven ze mij.

Dit weekend werd ik 27 en dat vond ik in tegenstelling tot andere mensen reden voor 3 dagen feest. Het is geen spectaculaire leeftijd,maar ach...waarom zou je het niet spectaculair maken. Het mooie gezegde gaat; het leven is één groot feest,je moet alleen zelf de slingers ophangen. Dit jaar hoefde ik dat gelukkig niet zelf te doen en had ik veel lieve mensen om me heen die me heel speciaal hebben laten voelen.

Mijn vriend wist niet wat hij hoorde toen ik zei dat hij vrijdag, zaterdag en zondag vrij moest houden voor mijn verjaardag. ‘Zelfs de koningin viert haar verjaardag niet zo vaak!!’ Ik had er ook een nationale feestdag van kunnen maken, maar daar ben ik te bescheiden voor. Gewoon vrijdag een feestje voor vrienden, waarbij mijn verjaardag om 12 uur officieel werd geopend met een luidkeelse ‘lang zal ze leven’ ( wat ervoor heeft gezorgd dat mijn buurman een dag later een bloemetje voor me deur had gezet!).  Zaterdag een hele speciale dag (waarbij ik me wel degelijk koningin, of op z’n minst prinses heb gevoeld) met een onvergetelijk romantisch cadeau. En afsluitend zondag een tuin vol paaseieren en familie met een zonnetje aan een strak blauwe hemel!

Ik kan het iedereen aanraden; werk nooit op je verjaardag, blaas de ballonnen op en eet heel de dag taart. En als het je bevalt, plak je er gewoon een dag of twee aanvast!!

Blote Billen Parade

Sommige mensen voelen zich heerlijk en vrij zonder kleding ,zonder schaamte laten zij hun blote zelf aan de buitenwereld zien. Bij mij is dat het tegenovergestelde, ik voel me heerlijk en vrij met kleding aan, sterker nog het draagt deels bij aan wie ik ben.

Ik heb mezelf nooit gezien als preuts, maar elke keer als ik een sauna heb bezocht, kan me mezelf niet anders bestempelen. De meeste mensen die daar rondlopen zijn zo ontzettend comfortabel naakt! Of misschien ben ik gewoon zo bewust van mezelf? Als ik het zwembad uitkom of een trapje oploop bedenk ik me wel even wat het zicht van de persoon voor/achter me is. En geloof me, daar denkt de gemiddelde sauna bezoeker niet altijd aan. Ik heb heel wat nietsverhullende posities gezien, waarvan ik plaatsvervangende schaamte kreeg. Alsjeblieft mensen, neem deze sauna-etiquette goed in je op; let op hoe je zit (zeker niet wijdbeens) en hoe je ligt of belangrijker nog hoe je gaat liggen of omhoog komt.

Misschien moet ik het iets meer loslaten als ik volledig wil kunnen ontspannen en genieten van een saunabezoek, maar ik denk echt dat er grenzen zijn wat betreft loslaten! Bij mijn eerste sauna bezoek heb ik met verbazing zitten kijken naar een vrouw die haar lunch aan het nuttigen was....poedelnaakt.…op een ligbed…met aan elke zijde van het bed een been….en daar tussen in haar bord eten. Ik ben toch niet vreemd als ik dat merkwaardig of gewoonweg onsmakelijk vind!! Er staat niet voor niets dat je een badjas moet dragen als men eet. Dat jijzelf helemaal ok bent met je naakte lijf; prima! Maar dat wil niet zeggen dat je een ander een plezier doet met het uitzicht wat je creëert.

In die hele blote billen parade zie heel wat vormen en maten voorbij komen. Ik zal niet in detail treden (wat ik wel deed tijdens het avond-eten tot ergernis van mijn lieve vriendje (want ervoor praten tijden het eten vind ik schijnbaar geen probleem!!)), maar ik vind het dapper hoe sommige mensen hun blote lijf zonder enkel schaamrood op hun kaken kunnen tentoonstellen. En nou weet ik dat dit niet de bedoeling is van een sauna; zien en gezien worden, maar iedereen kijkt! Waar je dan voor moet uitkijken is; staren of niet eens staren maar net een seconde te lang met je ogen op één plek blijven hangen. Dat doe ik dus met regelmaat, onbewust weliswaar. Voor mij is een dagje sauna dan echt een training, want waar jij niet wil dat mensen naar jou staren, moet je dat dus ook niet zelf doen.

Aan het einde van de dag stap je uit de wondere wereld van naaktheid en is je brein zich waarschijnlijk al aan het voorbereiden op de geklede wereld en vraag je je gek genoeg af; 'Waarom zijn er in hemelsnaam mannen in dezelfde kleedkamer??'

Headlines:

Niets is gelogen als men zegt; ‘in Amsterdam gebeurt het.....

Waar je vroeger bang was geraakt te worden door duivenpoep op de dam, moet je sinds vandaag vrezen voor loslatende geveltegels! Denk je op je gemak een McFlurry te eten op de dam, komt er gewoon geveltegel van 1 vierkante meter naar beneden. Pijnlijk ijsje of een ijsje wat je een levenlang gratis Happy Meals op gaat leveren! Maar of je daar echt happy van wordt is nog maar de vraag, want was dit in Amerika gebeurt had je leuk bedrag op je bankrekening gestort gekregen. Gevalletje; op het juiste moment maar op de verkeerde plaats.

Zo is afgelopen vrijdag de dader van de eigenaardige velgen-diefstal in West in zijn kraag gegrepen. Dat kruimeldieven gekke dingen doen was mij al bekend. (In Eindhoven heeft ooit een dief mijn fiets meegenomen, maar mijn zadel laten liggen! En een tijdje terug is er ingebroken in mijn auto en heeft de kieskeurige dief naast mijn autoradio twee van de drie Mentos rollen meegenomen. Duidelijk geen fan van drop, want drop liet hij liggen en fruit en mint heeft hij meegenomen. Smaken verschillen,maar wat een grap!!) Zo had deze velgen-dief genoeg aan één band in plaats van ze gewoon alle vier mee te nemen. We hebben hier te maken met een verzamelaar of deze persoon is gewoon extreem lui!

Mocht je nog een nieuwe criminele actie zoeken, is er weer een nieuwe trend ontstaan op gebied van vandalisme. Teer gooien! In de PC Hooftstraat wel te verstaan. De jongens gingen midden in de nacht te werk en vuurde vanaf hun fiets teer af naar de winkels. Rode verf gooien naar bont kan ik nog begrijpen, maar welke statement deze jongens willen maken geen idee. Waarschijnlijk gewoon baldadigheid, maar ze hebben niet door dat ze hiermee ander mensen op ideeën brengen. De eerst volgende klant die zijn broek niet meer mag ruilen of waarvan ze de schoenen niet meer in zijn maat hebben, weet precies hoe die wraak kan nemen.

In mijn wijk, het mooie Nieuwendam, wordt volop gespeculeerd over de mysterieuze zwarte stippen die zijn geplaatst onder de deurbel van verschillende huizen. Niet alle huizen zijn gemarkeerd, maar er is een selectie gemaakt. Men denkt dat dit een actie is van een groep inbrekers, die een blacklist hebben opgesteld van welke huizen hun doelwit gaan zijn. Reden om je zorgen te maken als je zo’n zwarte stip hebt ontvangen of is het gewoon krantenbezorger die niet kan onthouden waar hij een krantje naar binnen moet gooien? Je kan er een hele studie van maken, wellicht is het een grote grap! Een onrustzaaier die zijn plezier haalt uit het zien van alle mensen die als een gek met terpentine de stip aan het weg boenen zijn.

Ja ja.....In Amsterdam gebeurt het!!

BHV NO WAY

Een tijd geleden werd mij gevraagd bedrijfshulpverlener te worden . Ik heb altijd al willen leren reanimeren en heldhaftig brandjes leren blussen, dus zei ik volmondig ja op dit verzoek. Helemaal voorbereid ging ik mijn cursus tegemoet en pende ik ijverig notities van alle ins en outs. Ik was vastbesloten met vlag en wimpel mijn cursus af te ronden en mensen in nood te kunnen redden. Weken later kreeg ik mijn certificaat binnen en mijn pasje om legitiem de redder in nood te kunnen zijn en te paraderen in een fluor geel BHV vestje op kantoor. Niet gedacht dat ik als het erop aankomt eigenlijk een held op sokken ben.

Dit weekend zaten ik en L in de bus onderweg naar een afspraak. Al pratend keek ik naar de twee vrouwen die op dat moment uit de bus stapte. Ze kwamen duidelijk net terug van hun wekelijkse boodschap. De vrouw die als laatste uit de bus stapte ging wat langzamer dan dat de buschauffeur waarschijnlijk inschatte. Hij sloot de deuren iets te snel en de vrouw kwam met haar jas tussen de deur te zitten. Niets aan hand zou je zeggen, als de bus niet meteen optrok om zijn route te vervolgen. De vrouw schreeuwde en klopte op de raam. Dit is dus zo’n situatie dat je ziet gebeuren en je niet assertief weet te reageren doordat je blijft hangen in een soort van verbazing. Als dit een film zou zijn zou de vrouw haar jas uittrekken of ik opspringen en de bus tot stilstand brengen. Maar dit gebeurde niet!

De vrouw werd meegetrokken door de bus en het enige wat ik kon doen was op het raam voor me kloppen,net zoals de vrouw buiten op het raam aan het kloppen was. Alsof ik niets anders kon dan mijn evenbeeld kopiëren en niet efficiënt met al mijn kracht ‘STOP’ roepen. Helaas bedenk je dat soort dingen altijd achteraf en ben je op het moment dat het er echt toe doet verstijfd. De vrouw viel en kwam onder de bus terecht. Ik weet niet wat de chauffeur deed beslissen de bus alsnog te stoppen, maar hij stopte de bus. Ik kon alleen niet inschatten of dat op het juiste moment was. Waarschijnlijk dacht hij hetzelfde na een blik in zijn zijspiegel en riep; ‘Moet ik naar voor of naar achter??’

Heldhaftig bleef ik verstijfd in mijn stoel gedrukt zitten en vroeg L te gaan kijken. Dapper sprong hij de bus uit, datgene wat ik ook had moeten doen, maar was nog in shock van wat er zojuist voor mijn neus had afgespeeld. Toen ik aan de cursus begon had ik waarschijnlijk bedacht dat ik de held zou zijn die op de crime scene aan zou komen, ipv daadwerkelijke een rol te spelen in de bewuste scene en dan adequaat te moeten reageren. Ineens besefte ik me dat ik hier helemaal nog niet klaar voor was, ik durfde mijn Super-Woman-pakje nog niet aan en daar baalde ik van.

Ik was toch die troste eigenaar van het BHV-pasje wat ik in mijn portemonnee bij me draag, waarom stelde ik me zo aan? Dus probeerde ik mijn misselijkheid te negeren en ben naar buiten gegaan om de vrouw te helpen. De regel is dat ik de boel zou moeten leiden, mensen op afstand houden en hulp bieden totdat het ambulancepersoneel is gearriveerd. Maar aangezien ik gewoon de laatste laffe persoon ter plekke was, leek me dat een beetje misplaatst. Daarbij voelde ik de opgedane kennis wegzakken en had ik gehoopt voor dit soort situaties mijn handboek in mijn binnenzak te hebben. De vrouw was inmiddels gestopt met schreeuwen en er was gelukkig geen verwonding te zien aan de buitenkant, dus kon alleen mijn advies uitspreken; niet bewegen! De jammerende vrouw had haar been op haar boodschappenwagentje gelegd en bleef zo liggen totdat de echte helden ter plekke waren.

We vervolgde onze reis met onze gedachte bij deze arme vrouw. We hopen dat het goed met haar gaat en ze geen blijvend letsel heeft opgelopen!

Treitertijd

Vandaag in het nieuws; artsen waarschuwen voor Facebook-depressie! Logisch, al die miljoenen tieners die al niet heel erg zeker zijn van hun zaak gaan zich vergelijken met leeftijdsgenootjes. De een heeft spectaculaire foto’s van een feestje waar jij van je ouders niet naartoe mocht. De ander wisselt openlijk romances uit over zijn/haar nieuwe lover waar jij eigenlijk een oogje op had. Allemaal zaken die je er als puber net effe niet bij kunt hebben. In de klas zie je vaak al duidelijk wie de populairste is en dat wordt dan ook nog eens zwart op wit bevestigd door het vrienden aantal op Facebook.

 

En zoals men ook schrijft, het geeft zo’n vertekend beeld van de werkelijkheid. Het is een schijnwereld, maar dat weten wij met ons volwassen verstand, maar zover gaat de intelligentie van een puber niet. Ik ben zo blij dat deze fase achter me ligt. Puber zijn is vreselijk! Alles verandert en niemand lijkt je begrijpen,inclusief jezelf. Je wilt keihard tegen de wereld schoppen, maar tegelijkertijd wil je door de wereld omarmd worden. Je geeft af op ander, maar eigenlijk precies zijn zoals hen. Je plaagt, maar wil niet geplaagd worden. De pubertijd is verwarrend! Een waar gevecht met jezelf, waarvan te hopen is dat je er sterker uitkomt.

 

Ik zelf was een onmogelijke puber, ik geloof niet zozeer opstandig en brutaal, maar eerder niet te doorgronden. Even dramatisch gezegd zat ik jarenlang vast in een wereld die onzeker heette! Nu kan ik dat benoemen, toen alleen niet. Ik kon ,zoals iedereen op die leeftijd, niet beschrijven wie ik was, maar een ding wist ik zeker ik was niet van plan erin te blijven hangen. Vreselijk vermoeiend om jezelf voor te doen als iemand die je eigenlijk helemaal niet bent. Ik bedoel; je kan een Ralph Lauren pet opzetten, maar dat maakt je nog geen kakker. Daarvoor moet je keiharde bewijzen leveren. In deze tijd moet je dan indrukwekkende foto’s op Facebook kunnen zetten! Jij in een flitsend skipak op de latten in Lech of van je verblijf in je ouders’ vakantiehuis onder de zon!

 

Nou is de vraag; moet je als ouders je kinderen een social-media-verbod opleggen of maak je ze daar helemaal impopulair mee? Mijn mening; al zou je dat willen, het zou je niet eens lukken. Je komt er niet omheen, dit is de wereld waar we nu leven en die wereld is bikkelhard. Maar niet meer of minder dan 10 jaar geleden. Want gebeurt het niet op je prikbord op Facebook dan gebeurt het wel op het schoolplein. Tieners zijn gemeen naar elkaar, dat is nou eenmaal inherent aan deze leeftijdsgroep. Gewoon even door de zure appel heen bijten! Niemand heeft echt genoten van hun pubertijd, maar de meeste van ons zijn er aardig van hersteld.

Oma(ma)

De eerste dag van de lente, het zonnetje schijnt, de wereld om ons heen wordt weer groen, de vogeltjes beginnen te paren en een vrouw van 63 bevalt van haar eerste kindje. Het is ongelofelijk maar met behulp van IVF heeft deze vrouw er bewust voor gekozen moeder te worden op een leeftijd waarop je allang oma kan zijn.

 

Ieder nieuw leven is mooi en ik gun iedereen het geluk van het krijgen van een kindje, maar op deze leeftijd behoor je toch eigenlijk met andere dingen bezig te zijn dan het baren van een kind. Hoe kan deze dame haar bio-wekker niet hebben horen rinkelen? Ik bedoel iedere vrouw weet de deadline. Er is geen enkele vrouw die zich op een op latere leeftijd ineens beseft dat ze de trein heeft gemist. 25 is bij uitstek de beste leeftijd je voortplanting in gang te zetten en op je 40ste (met een correctie van een aantal jaar) weet je dat je uiterste houdbaarheidsdatum hebt bereikt.

 

Iedere vrouw, de een iets meer dan de ander, heeft hier over nagedacht. Wel of geen kinderen? Zo ja, met wie? (Opzoek naar onze soulmate komen we op een kritisch puntje van ons eisenlijstje; is hij de juiste papa voor mij kinderen.) En wanneer? (De een is liever jong moeder en de ander focust zich liever op haar carrière.) En dan moet het vervolgens ook nog via de natuurlijke weg lukken, want niets is vanzelfsprekend. Maar deze ‘kersverse’ moeder heeft zich hier schijnbaar niets van aan getrokken en heeft waarschijnlijk bedacht; niets is onmogelijk. (Zolang er maar een Italiaanse kliniek is die zo gek is dit klusje te klaren)

 

Nogmaals iedere vrouw heeft er recht op moeder te worden, maar dit gaat voor mijn gevoel tegen de natuur in. Haar lijf is nu nog fit genoeg geweest dit kind op de wereld te zetten, maar daarna... Als dit kind 18 is is zij 81, is ze dan nog zo vitaal om er voor haar net volwassen kind te kunnen zijn. Deze rekensom heeft zij hoogstwaarschijnlijk ook wel gemaakt, maar haar wil om een kind te krijgen was groter dan al de eventuele nadelen. Dit kind heeft geen keuze, ze moet zich erbij neerleggen dat zij vrij snel de zorg op zich gaat krijgen en dat ze waarschijnlijk op jonge leeftijd wees gaat zijn.

 

Bedenk goed wat je doet; spring op die trein als je denkt dat het moment daar is, maar stap niet aan boord met een verlopen kaartje.

Casual Friday

Als je mensen verteld dat je modeontwerpster bent, is meestal de eerste reactie; ‘En? Zie ik er goed uit?’ Behalve als het zo’n typje is die van zichzelf weet dat hij/zij er uitziet volgens de laatste trends (en daar kun je Elle op naslaan) dan word ik gescand van top tot teen. En geloof me; ook ik scoor miskopen, ben weleens ge-mis-matched of weet me geen raad met mijn garderobe.

Afhankelijk van de persoon in kwestie probeer ik in de meeste gevallen gewoon eerlijk en kritisch te antwoorden. Het is me opgevallen dat veel mensen voor safe gaan. Lekker volgens de Nederlandse maatstaven van; ‘Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg!’ Dus het mag niet te uitgesproken en vooral lekker praktisch. Ik denk dat wij Nederlanders (en dan vooral in de winter) het heerlijk vinden om te blenden met het kille grijze weer. We zouden allemaal massaal eens onder de loep genomen moeten worden en eens gaan shoppen met een vakkundige maar reële mode-guru.

Want behalve dat we voor de heerlijk zittende jeans gaan plus lekkere warme mega trui en het afstylen met die comfi bonte pantoffels (lees Uggs!) kiezen we ook nog eens heel vaak datgene wat niet past of niet bij ons past. Zo schijnt dat veel vrouwen de verkeerde maat BH dragen. Ooit eens gemeten op een B’tje 75 en na drie zwangerschappen of een aantal extra kilo’s nog steeds krampachtig vasthouden aan deze hoogstwaarschijnlijk veel te kleine maat. En dan hebben we het nog niet over de kleding die daar overheen gaat. Schijnbaar voelt het beter als je net een maatje eronder gaat zitten met alle nare gevolgen van dien! Zolang het wat gezonde kilo’s extra zijn denk ik; pak alsjeblieft een maatje groter en als het je mentaal zoveel doet, knip je desnoods het maatlabel er maar uit.

Daarbij durf eens wat meer! Niet iedereen kan alles hebben, maar kijk kritisch in de spiegel en je weet of oud-roze je bleek maakt of dat streepje je iets voller laat lijken. Daar hoef je geen kleurdeskundige voor in te huren. Je moet gewoon eerlijk tegen jezelf zijn in die paskamer. Probeer datgene te shoppen wat je nog leuker maakt. Daarvoor hoef je ook geen honderden tijdschriften door te bladeren. Kleine tip die voor iedereen tot succes kan leiden; je weet je sterke punten,dus probeer die te benadrukken en trek vooral geen aandacht naar de wat minder mooie lichaamsdelen (en interpreteer dit niet als lekker veilig zwart!!) 

Nogmaals, ik ga ook de fout in en ben een grote fan van ‘Casual Friday’ (en durf er soms ook een ‘Casual Monday’ van te maken), maar ik vind dat Nederland wel iets meer stijl mag ontwikkelen. Ga eens kritisch door je kast en probeer het hier een daar wat op te vrolijken met wat eye-catchers. Trek iets meer tijd uit om te gaan shoppen, laat je adviseren en inspireren. Maak foto’s van geslaagde outfits als reminder voor als je een keer een off-day hebt. Hoe dan ook... stap uit de comfortzone en durf jezelf te laten zien!!

Klavertje Vier

Doorgaans ben ik een geluksvogel, maar geluk is niet op dag en tijd te plannen!

 

Ik kan het niet verklaren, maar soms ben je gewoon op het juiste moment, op de juiste plek en ontmoet je de juiste mensen. Zo waren wij weken geleden opzoek naar een parkeerplaats in Scheveningen, zo dicht mogelijk bij het strand, wat natuurlijk moeilijk te realiseren is. Na een tijdje zoeken (het juiste moment) een plekje gevonden hadden (de juiste plek) en de parkeerautomaat hadden gevuld met muntgeld, kwam er een vriendelijke burger (de juiste persoon) ons vertellen dat er verderop gratis te parkeren was. Dat scheelde ons niet alleen parkeergeld, maar met een druk op de retourknop kregen we er ook nog eens een bonus bij. De euro's vlogen eruit....jackpot! En mijn ervaring is; als zoiets je overkomt en je voelt dat geluk aan je zijde is, moet je daar gebruik van maken! Met dit idee doken we het casino in en wisten wij onze inzet aan de black jack tafel te viervoudige.

 

Geluk is naar mijn mening iets wat je niet altijd kunt afdwingen, maar om te beginnen zou je er wel in kunnen geloven. Zo las ik de volgende vier regels voor geluk, waar ik me persoonlijk wel in kan vinden. 1. Ga eropuit, ontdek nieuwe plekken en ontmoet nieuwe mensen. Dit zorgt ervoor dat je nieuwe kansen creëert! Je zult niet altijd geluk ervaren als je de straat opgaat,maar als je thuis blijft zitten gebeurt er in ieder geval niets. 2. Vertrouw op je intuïtie. Als je je gevoel volgt (uiteraard met de juiste dosis verstand) kun je heel ver komen. Leer argwanend te zijn op de juiste momenten en ga er voor de volle 100% voor als je gevoel je zegt dat het goed is. 3. Durf te dromen en verwachtingen te hebben. En ik denk nog belangrijker geloof dat je wensen daadwerkelijk te verwezenlijken zijn. Oftewel het simpele gezegde als je iets echt wilt, kan je het bereiken. 4. Vertrouw erop dat het uiteindelijk allemaal goed komt. Dus blijf positief. Als je in een slachtofferrol duikt, ga je zeker geen geluk ervaren. Leer uit de negatieve ervaringen de positieve te halen.

 

Tuurlijk zit het niet altijd mee, maar bestempel jezelf niet als een pechvogel. Want ook gelukvogels zijn weleens pechvogels en dat brengt me terug naar mijn eerste zin! Je kunt geloven in geluk, maar het is niet in te plannen. Want afgelopen zaterdag stond er een avondje casino op de planning (want om eerlijk te zijn die behaalde winst smaakte naar meer en ben ik niet vies van een spelletje), maar ook al ging ik eropuit, volgde ik mijn intuïtie, durfde ik te dromen en vertrouwde ik dat het allemaal goed zou komen, ging ik platzak naar huis. Vervelend maar ik bedenk me dan; het glas is niet half leeg,maar half vol en met een beetje geluk schenk ik er zo weer een beetje bij.