Couture vs Casual Friday

Toen ik net begon aan de kunstacademie won ik kaartjes voor een fashionshow en zat daar praktisch front row en ik dacht toen dat als ik eenmaal designer zou zijn, mijn leven zou bestaan uit het bezoeken van de ene fashionshow na de ander. Helaas bleek dat niet helemaal zo te zijn!

 

De realiteit is namelijk; keihard werken vlak voor deadlines, doorbreken van creatieve blokkades en toch ook wat administratief werk afhandelen. Gelukkig beland je dan toch nog weleens per ongeluk bij een leuke designer show. Zo zat ik donderdag met mijn twee fashion vriendinnetjes front row bij Mart Visser. Weer een ander fashion vriendinnetje was namelijk model in zijn show.

 

Heel high fashion werden we ontvangen in de Nieuwe Kerk in Amsterdam met een glaasje Prosecco en een mooie, geglazuurde cupcake. Heel high fashion bedacht ik met mijn glaasje bubbels in mijn hand de geëxposeerde collectie bruidsjurken te kunnen bekijken. Daar ging natuurlijk een bewaker voor liggen, want hoe fashionable je ook denkt te zijn dat kan natuurlijk niet! Ik bedoel, ik kom niet eens de Topshop binnen met mijn Starbucks soy latte.

 

Terug op mijn stoel die voor die avond ‘Marielle van de Wiel’ was genoemd, kwam er een dame van de organisatie vragen of iemand de eerste rij wilde vullen (want een lege eerste rij is ook zo lullig met al die pers). Wij wisselden snel een blik uit en zaten binnen no time met onze high heels bungelend boven de catwalk. Ik snap niet waarom mensen niet vooraan willen zitten, het is geen cabaret waarbij jij ‘t doelwit kan zijn voor een slechte grap. Nee, je kunt zo dicht bij de couture zitten dat je het bijna kunt voelen!!

 

Het was een prachtige show met een leuke mix van familie van modellen, maar ook designers, outspoken fashion gays en mode guru’s, die niet te missen zijn tussen de ‘ordinairy people’. Een soms wat onrealistische opgemaakte wereld waar ik voor een avondje wel van kan genieten, maar de volgende dag is het gewoon weer casual friday op kantoor!

10ct per minuut

De behulpzaamheid van de klantenservice, welke klantenservice dan ook, is een veel besproken onderwerp! Dit omdat wij consumenten niet snel tevreden zijn.

 

Ten eerste hopen bedrijven altijd dat je eerst gaat zoeken op hun website. Onmogelijke opgave in de doolhof van informatie. Ook al maken ze nog zoveel lijsten van FAQ of hebben ze een online vraagbaken, mensen hebben toch liever één op één contact met iemand aan wie ze hun (unieke) situatie kunnen uitleggen. Om dat nummer van de klantenservice te kunnen vinden, moet je door dat doolhof van informatie speuren. Ik verdenk bedrijven ervan dit op zo’n verdacht mogelijk plekje te zetten zodat niet iedereen meteen aan de telefoon hangt.

 

Dan krijg je zo’n gezellig 0900-nummer waarbij men eerst nog even noemt dat het antwoord op uw vraag ook op www.wij-denken-dat-u-met-een-onnodige-vraag-belt.nl zou kunnen staan. Bij iedereen die al besloten heeft te bellen gaat die info het ene oor in en het andere oor weer uit. En kiest er vervolgens dus ook voor gemiddeld een kwartier met een duur 0900-nummer aan de lijn te hangen. Als je denkt dat je dan direct zo’n klantenservice-poppetje aan de telefoon krijgt heb je het mis. Eerst moet nog 15 keer nummer 1/2/3/4 toetsen zodat zij je kunnen doorverbinden met het diegene die op dat onderdeel een 2-daagse training heeft gehad (want om heel eerlijk te zijn, dat is wat het is!)

 

Wanneer je denkt die ‘specialist’ aan de telefoon te krijgen vragen ze je ook nog even of je je klantennummer bij de hand hebt, want dat versneld de procedure. Gek genoeg bel ik meestal in situaties waarbij ik dat nummer dan net even niet voor handen heb. Als je geluk hebt krijg je geen standaard wachtdeuntje te horen en als je helemaal geluk hebt, krijg je ook niet zo’n dame die om de 3 kiestonen zegt; ‘Alle medewerkers zijn in gesprek, nog even geduld alstublieft!´ Als je niet allang je geduld verloren bent en de telefoon tegen de muur hebt gegooid, krijg je een oprecht vriendelijk persoon aan de telefoon die volgens het boekje, mevrouw van de Wiel keurig netjes helpen. Want als ze dat niet doen krijgen ze per gemaakte fout 10 zweepslagen, althans zo lijkt het!

 

Als ze je dan hebben geholpen en je hebt hen daarvoor bedankt (en je wilt eigenlijk zo snel mogelijk het gesprek beëindigen om je nog meer kosten te besparen) vragen deze voorgeprogrammeerde helpdesk medewerkers of ze mevrouw van de Wiel nog ergens anders mee kunnen helpen. Zo niet, dan wens ik u nog een fijne avond Mevrouw van de Wiel! Waarop je; ‘van hetzelfde’ antwoord, waarvan je weet hoe belachelijk het klinkt. Want geen van die gasten hebben een fijne avond, sterker nog ze hebben waarschijnlijk een verschrikkelijke avond met al die rottelefoontjes van al die domme, zeurende, irritante, eentonige, vervelende....Goedenavond mevrouw van de Wiel, waarmee kan ik u helpen??

Stropdassen vlucht!

Met een businesstrip naar Londen stap je altijd in een vliegtuig vol met mannen. Niet zo vreemd als je op een doordeweekse dag heen en terug vliegt, maar zelfs in het hoogseizoen mag je plaats nemen in je vliegtuigstoel omringd door stropdassen. Vrouwen in een mannenwereld, want hoe komt het toch dat in deze geëmancipeerde wereld zo’n vliegtuig nog steeds 90% gevuld is met mannelijke zakenlui? Een enkele vrouw in een mantelpakje en dan wij; designers op gympies. 

Persoonlijk vind ik het niet heel vervelend! Ik ben waarschijnlijk de benjamin aan boord en ook nog eens een van de weinige dames en dat maakt me one of a kind (en dat is toch wel leuk!!) Tussen al de laptops, kranten en excel sheets, hebben wij het over wat we aan trends gaan zien of hebben gezien. Zonder dat we het door hebben kakkelen we vrolijk over mode, collecties en andere vrouwenonderwerpen. Mannen kijken wel altijd even op van ons dames aan boord, maar besteden weinig aandacht aan ons, laat staan onze gespreksonderwerpen.

Gisteravond stonden we bij onze gate te wachten om aan boord te gaan van het vliegtuig. Wij met onze shoppingbags tussen alle koffertjes en laptoptassen en wij die onze shoppingdagen doornemen tussen alle haastige telefoontjes en laatste mailtjes naar kantoor. In de rij richting het vliegtuig merkte ik een man op die ons net meer iets aandacht schonk dan alle andere zakenlui die met hun hoofd nog in de laatste meeting zaten. Hij leek gefascineerd door ons en ons gesprek.

Nou bracht het lot hem ook nog eens op een stoel schuin voor mij, zodat hij het gesprek wat wij voerden (over en weer het gangpad) heel goed kon volgen.  Hoe onopvallend hij ook probeerde mee te luisteren door zijn hoofd een beetje te draaien, merkte ik al snel aan zijn gezichtsuitdrukkingen dat hij werd geamuseerd door ons geklets. We hadden een enorm vrouwenonderwerp aangesneden, namelijk; astrologie, iets waar mannen totaal niets mee hebben. Toch leek deze man wel even behoefte te hebben aan wat andere stof na wellicht een dag vergaderen. Bij het benoemen van alle kenmerken van de sterrenbeelden en of we daar wel of niet goed mee gingen, zag ik af en toe zijn mondhoeken omhoog gaan. Een glimlach van herkenning of misschien dacht hij; typische vrouwen.

We merkten op dat we een ongelofelijk Viva onderwerp hadden aangesneden in een vliegtuig vol met mannen en beëindigden het gesprek, maar schijnbaar waren wij niet de enigen die dit vermakelijk vonden. Zo zie je maar...dus wat nou vrouwen in een mannenwereld, mannen in een vrouwenwereld!

Le charme de Paris

Parijs is mijn favoriete stad; heel romantisch, geen enkel steegje onaantrekkelijk en altijd even charmant! Als er een schoonheidswedstrijd gehouden zou worden onder de wereldsteden zou Parijs de eerste prijs winnen. Ik ben er heel vaak geweest, maar kan er nog honderden keren naartoe zonder dat het mij zou vervelen. Er is zoveel te zien en te doen, een stad die me steeds weer verbaast en me iets nieuws brengt. Iedere keer kom ik verliefd en geïnspireerd terug. Zo ook dit weekend! Ik zou goed nog een week kunnen rondlopen met mijn I-love-Paris-T-shirt, hoe cliché die dingen ook zijn!!


Wat vooral bijdraagt aan de charme van de stad is de street art, daarmee bedoel ik street art op alle vlakken. De spray art, de stickers en stencils die door heel de stad hangen, die van grappig tot heel vooruitstrevend gaan (zie FB). Daarbij ook al de artiesten die met hun kunsten voorbijgangers tot hun publiek weten te winnen. Muziekanten, dansers, schilders of wat voor preformers dan ook. Zo werden wij op de trappen van de Sacre Coeur geëntertaind door een straatvoetballer, die de meest waanzinnige trucs deed. Dan bedoel ik niet zomaar een balletje 100 keer hooghouden, maar gewoon met een bal balancerend op zijn hoofd een lantaarnpaal in klimmen en hangend aan de top een bal hoog houden (zie FB). Met als decor het fenomenale uitzicht over Parijs had hij honderden mensen aan zijn lip hangen. 


Een andere tak van street art zijn de Afrikanen en Indiërs die proberen hun gekoelde drankjes of eiffeltorens in alle kleuren van de regenboog aan de man proberen te brengen. Hoezo art?!? Geloof me, het is een kunst om hierin succesvol te zijn! Er zijn er namelijk honderden van dit soort verkopers en tientallen op één plek. Ze concurreren elkaar weg en gaan daardoor stunten met idiote prijzen zoals 5 voor 1 euro! Met zijn allen onder de Eiffeltoren en één voor één dezelfde toeristen aanspreken, die waarschijnlijk niet van gedachte veranderen als ze de eerste keer al geen interesse hadden. Zodra de politie komt geven ze een fantastische show, want dan rennen ze massaal met hun handeltje onder hun arm verschrikt weg. Dit schouwspel is het vermakelijkst op de trappen van de Sacre Coeur waar je ze in een domino effect hun biezen ziet pakken en de agenten onder luid applaus van de toeristen een sprintje erachteraan ziet trekken. Niet dat het echt daadkrachtig is, want 10 minuten later komen ze allemaal weer tevoorschijn met hun flesjes Heineken en blikjes Cola.


Waar de politie echt iets aan moet doen zijn sommige zigeuners die het voor de toeristen echt onmogelijk maken. Ze bedelen om geld en dat gaat niet op de meest vriendelijke manier. Ze zijn grofweg brutaal, blokkeren je weg en nemen geen genoegen met een nee. De mannen sturen de vrouwen met kinderen erop uit om de toeristen zoveel mogelijk geld afhandig te maken, terwijl ze zelf in hun Mercedes door de stad rijden. Er wordt misbruik gemaakt van kinderen en baby’s om medelijden op te wekken bij vrijgevige toeristen. Wat men niet weet is dat baby’s bedwelmd worden met alcohol, zodat ze futloos in de armen van de moeder ligt om zo nog meer geld te kunnen ophalen.


Het is een schande dat dit gebeurt! In plaats van straatmuzikanten of artiesten wegjagen die tenminste nog iets doen om een aalmoes te verdienen, moeten ze dit soort schandalen harder aanpakken. Want de echte kunstenaars en artiesten zouden nooit uit het straatbeeld van Parijs mogen verdwijnen, dit maakt Parijs tot een wereldstad waarin ze hun  kunsten kunnen tonen. Waar ze ontdekt kunnen worden, een zakcentje kunnen verdienen of gewoon andere mensen kunnen inspireren.

Jongedame!

Ik weet niet of ik dit als 27-jarige mag zeggen, maar ik doe het toch; die jeugd van tegenwoordig wordt steeds sneller volwassen. En dan heb ik het niet alleen over pubers of tieners, nee zelfs al kinderen rond de 7 jaar. Dagelijks kruip ik in de huid van een meisje van die leeftijd en probeer me te bedenken wat ze leuk vinden en wat hen bezig houdt. Maar om eerlijk te zijn als ik naar meisjes van die leeftijd kijk en dan vooral hier in de randstad, weet ik het niet altijd. Ik bedoel ik kan mezelf op die leeftijd niet identificeren met de kids van nu. Toen ik 7 jaar was krop ik nog onder jas van mijn moeder van verlegenheid.

 

Kinderen van nu zijn ontzettend bijdehand op die leeftijd en meisjes echte jonge dammetjes. Ik zie het regelmatig bij photoshoots van mijn werk, ze komen binnen in de hipste outfits met hun Top Model boek onder hun arm. Ze weten precies wat ze willen en zijn niet te bescheiden daar over te praten. Deze meiden zijn natuurlijk ook modellen in spe, dus zijn helemaal bewust van zichzelf. Sommige van hen komen bescheiden binnen, maar gaan als diva’s naar buiten. Prettig om te zien dat ze al zo jong zo zeker van zichzelf zijn, maar een kind moet nog wel de puurheid van een kind behouden.

 

Zo was er vandaag op de website van De Telegraaf een foto te zien van een 10-jarig meisje wat er alles behalve als een 10-jarig meisje uitzag. Als een soort van mannen-magneet ligt ze in highfashion op een tijgerhuidje en draagt juwelen alsof ze een wereldberoemde actrice is....en ze is pas 10 jaar!! Ze heeft pumps aan waarvan ik zeker weet dat ze 6 maten kleiner zijn gephotoshopt. Als ik op die leeftijd mijn moeders hakken aandeed kwamen mijn kleine voetjes maar tot de helft. Dit is geen kind meer, dit is een meisje opgemaakt en aangekleed als een volwassen vrouw. Gaat de modewereld daar naartoe?

(http://www.telegraaf.nl/vrouw/actueel/10336452/__Ziet_jouw_dochter_er_ouder_uit_dan_ze_is___.html?p=29,1)

 

Kinderen moeten kinderen kunnen blijven en vooral meisjes worden veel te veel beïnvloed door het modebeeld van nu. Graatmagere modellen, high fashion brands, hoge hakken, make up en sieraden. Ieder meisje houdt van zwierrokjes en rinkel armbandjes, maar ik heb het over meisjes die op jonge leeftijd alleen maar merkkleding willen en geen genoegen nemen met minder. Meisjes die zien hoe lang en dun de modellen zijn en op te jonge leeftijd bezig zijn met hun gewicht en afvallen. Ik heb gewerkt met een modelletje van 8 dat trots vertelde dat ze de dunste was en heel de dag geen snoepje aanraakte.

 

Meisjes van die leeftijd behoren met andere dingen bezig te zijn dan met gewicht, merkkleding en make up. Tuurlijk mogen ze bepaalde dingen leuk vinden, maar een gezonde dosis daarvan. Daarnaast moeten ze gewoon nog dingen doen die kinderen doen. Laten we kinderen niet op jonge leeftijd al omtoveren tot vrouwen, dat kunnen ze nog lang genoeg zijn!

Voorbeeldige Tante Gezocht!!

Zaterdagmiddag waren wij voor een paar uur surrogaatouders voor mijn twee kleine neefjes. Even een kleine profielschets; de jongste van 4 is in zijn ontdekkingsfase en heeft pas ontdekt dat hij net zo hard kan slaan als zijn oudere broertje. De oudste van 6 houdt van de grens opzoeken (en dan bedoel ik vooral mijn grens…hoe ver kan ik gaan?!) en neemt zijn oudere-broer-rol heel serieus, belerend en verzorgend! En ik, 27 jaar, besloot toen ik op mijn 20ste tante werd de tofste tante ooit te worden!!

Enfin, zaterdagmiddag gingen we met de boys op stap. Ik was heel blij dat ik versterking had, want ik heb na de laatste ervaring de uitdaging niet meer aangedurfd. (Ik was met de jongens even boodschappen doen in Albert Heijn en had ze het liefste in de speelhoek achter willen laten, als ze deze niet al bijna hadden afgebroken!!) Het ging heel erg soepel, omdat mijn lieve vriend in de rol kroop van SuperOom en die kids bezig hield met wie-het-eerste-bij-het-stoplicht-is-spelletjes. Daarbij gingen we naar de film wat sowieso een schot in de roos is bij mijn neefjes die normaal niet weg te slaan zijn bij de tv. 

Halverwege de film vroeg mijn jongste neefje; wanneer gaan we naar huis? En dat was het moment dat ik even bang was dat de onrust zou inslaan. Maar gelukkig, had ik een zak m&m’etjes om hem zoet te houden. Dat is niet de meest pedagogische manier om hem rustig en geïnteresseerd te houden, maar goed als ik wil dat ze naar me luisteren moet ik toch vaak plan B inschakelen, omdat plan A steevast mislukt. Na de film renden de kids naar buiten en ik wist wat er zou gaan gebeuren. Alle opgespaarde energie van 2 uur zoet stilzitten moest eruit! Ze renden rondjes achter elkaar aan en dat vind ik normaal geen probleem als we niet aan de rand van een drukke weg hadden gestaan. Daarbij klom mijn jongste neefje op de sokkel van een kunstwerk en wilde er op mijn verzoek niet vanaf komen. 

Om heel eerlijk te zijn kan ik het hun ook niet kwalijk nemen,want dit is ook wel mijn eigen schuld. Ik hang gewoon iets teveel de leuke tante uit, waarmee ik dus geen overwicht heb gecreëerd. Ik zie ze niet zo heel erg vaak, dus wil ik wel graag populair zijn bij mijn neefjes. Dit doe ik niet door middel van snoep en kado’s, maar door ze baldadigheden te leren. Door ze bijvoorbeeld te laten zien hoe je roze bellen kan blazen in je glas Yogho of hoe makkelijk tagliatelles blijven plakken op je gezicht. Dat is op dat moment natuurlijk hilarisch, maar als je dan even een moment van overwicht wil, ho maar!! Een leuke tante hoeft geen strenge tante te zijn, het is van belang dat ik de balans vind.

Ach uiteindelijk moeten kinderen, kinderen kunnen zijn en tantes moeten af en toe gek doen, die balans komt later wel!!

Man-eigen!

Er zijn alle vele boeken geschreven over het verschil tussen mannen en vrouwen, maar het blijft een leuk onderwerp om over te schrijven. Vooral nu ik in een 6 maanden oude relatie zit, is met vrouwen praten over dit onderwerp een feest van herkenning!

Afgelopen vrijdag was die 6-months-anniversary en natuurlijk was ik vol verwachting wat me die dag te wachten stond. Wij vrouwen hebben nou eenmaal een hoog verwachtingspatroon (ik heb het even gecheckt en daarin ben ik niet de enige) en daarmee loop je iedere keer weer een groot risico. Want we weten allemaal dat verwachtingen potentiële teleurstellingen zijn. Ik had een glas wijn met mijn lief verwacht bij thuiskomst, in plaats daarvan trof hem aan in zijn trainingspak met een proteïne shake in zijn hand. Ok, in zijn andere hand een bos rozen, dat moet gezegd worden. Maar als je een bepaald scenario hebt geschetst en er komt een kink in de kabel, ben je wel even teleurgesteld.

Dat is een groot verschil tussen mannen en vrouwen, mannen laten dingen veel meer gebeuren. Wij vrouwen zijn romantische dagdromers, dus voordat het moment heeft plaatsgevonden hebben wij al bedacht hoe het zou moeten gaan. Hoe perfect en fantastisch leuk het zou zijn als..…maar ja, jammer genoeg hebben mannen niet de gave om al onze wensen feilloos aan te voelen, dus moeten wij gewoon af en toe die teleurstelling slikken. Dat had ik moeten doen, maar in plaats daarvan toverde ik mijn pruillip tevoorschijn en toverde hij een fles champagne uit zijn tas! Ik denk niet dat mijn magie altijd zo gaat werken, maar voor nu geniet ik van zijn attentheid.

We kunnen nog zo lief zijn tegen elkaar, maar dagelijks lopen wij allen tegen kleine irritatie puntjes aan. Het is nou eenmaal een feit dat mannen en vrouwen enorm van elkaar verschillen. Als je samen door het leven wil, moet je af en toe bepaalde dingen accepteren. Zoals zij ons bepaalde dingen niet moeten kwalijk nemen, moeten wij hen niets kwalijk nemen. Dames, ze doen het niet expres; wanneer ze een boer laten, de vuilniszak niet vervangen, een bijzondere dag vergeten, niet luisteren wanneer je praat, wc bril omhoog laten staan, de afstandsbediening toe eigenen, hoog van de toren blazen, niet willen winkelen, te laat komen….. Ze doen het niet expres, het is man-eigen!!

Typisch België

Afgelopen weekend vierde we de verjaardag van mijn vriend en mijn verrassing voor hem was een uitje naar Gent. België heeft hele mooie steden, door de oudheid per uitstek een perfecte locatie voor een romantisch tripje . En die oudheid merk je direct wanneer je de grens overgaat. Je ziet het niet alleen om je heen, maar je merkt het vooral aan de vreselijk slechte wegen. Ik denk dat er geen één Belg wegenbelasting betaald, wat een ellende!! In een minder luxe auto, zoals mijn Baleno is er na de Nederlandse grens bijna geen gesprek meer te voeren. De wegen zijn een lappendeken van oude en nieuwe stukken asfalt. Daar waar wij constant de weg opnieuw aan het asfalteren zijn (tot ergernis van de automobilist), plakken de Belgen heel plaatselijk een asfaltpleister op de wond.

Veel is onduidelijk in België! Weinig tot geen borden om je wegwijs te maken en zelfs de navigatie weet geen raad met de vreemde kruispunten. Ik kan me nog een roadtrip naar Brussel herinneren waarbij de navigatie op een kruispunt waar 8 wegen samen kwamen, alleen maar wist te zeggen; “Schuin links”. Lekker concreet als je 4 mogelijkheden links ziet. En als je op eigen gevoel een keuze maakt, wordt je door heel de stad geleid om vervolgens weer op hetzelfde punt te komen. Alsof ’t wil zeggen; tweede kans, eens kijken wat je nu kiest?! Helaas gebeurde dit in Brussel en ook weer in Gent, zelfs de navigatie verliest intelligentie als je de grens overgaat.

Onderweg hadden we het over de domheid van de Belgen; of dit nou echt een feit is of verzonnen door de Nederlanders. We waren de stad nog niet binnen en een of andere kamikaze Belg gooit zich voor mijn auto. Ok, hij stak heel vluchtig zijn hand omhoog, zo van; ik weet niet wat jij ervan vind, maar ik steek over! Ik vol op de rem op een natte trambaan, wat er bijna voor zorgde dat hij op mijn motorkap belandde. Gelukkig was dat niet het geval, maar dat getuigd toch behoorlijk van de domheid van de Belgen (als ik even mag generaliseren). 

De volgende dag stapte we in een bootje die ons over de Leie zou nemen. We zaten nog niet eens en ons oog viel op een bordje dat in het bootje hing. Daarop stond dat het gebruikelijk was om fooi te geven. Oftewel als je dat niet doet ben je heel ongebruikelijk en de meeste mensen en vooral toeristen willen niet graag ongebruikelijk zijn. Pas ik me niet goed genoeg aan? En wat gebeurd er als ik het niet doe? Niets waarschijnlijk, maar je doet het toch. Ook al was onze gids niet heel fantastisch, toch stop je even twee euro toe. Vreemd maar zeker niet dom, want ik weet zeker dat ze een behoorlijk zakcentje ophaalt aan ’t einde van de dag!

Ik zal geen verkeerd woord meer zeggen over Belgen, want we hebben een heel leuk uitje gehad, maar zal stiekem nog wel af en toe lachen om zo’n typische Belgenmop….mag dat??

Koude douche!

Grrrrrijs en regenachtig, ik hoef niet te vertellen wat mijn locatie deze keer is. Geen 35 graden geschreven in een vrolijk zonnetje, maar de keiharde realiteit van een regenachtig Nederland. Hoe komt het toch dat als je terug komt van vakantie je meteen met je neus in de boter valt en dat bedoel ik niet in positieve zin. Nog geen drie dagen terug uit het zonovergoten Kusadasi en Nederland verkeert in een klimaat alsof het hartje herfst is. Zoals meerdere met zon verwende vakantiegangers zeiden ook wij tegen elkaar; ‘we nemen die zon gewoon mee’, maar jammer genoeg gebeurt dat helaas nooit.

 

Net zoals die eerste werkdag nooit meevalt en je eigenlijk nooit helemaal bent opgeladen voor weer een paar maanden fulltime werken (want ook al zeg ik dat wel, het voelt helemaal niet zo!!). Iedereen weet dat na een paar dagen werken het vakantiegevoel helemaal weg is. We zouden allemaal wel langer vakantie willen of vaker vakantie hebben. Of denken wij dat alleen maar en verliest daarmee de vakantie eigenlijk zijn charme. Net zoals miljonair zijn in mijn opzicht ook maar heel even leuk is. Wat is er nou leuk aan alles kunnen kopen, daar zit het geluk niet in!!

 

Zo gaat het gezegde; ‘Men kan alleen maar gelukkige momenten ervaren als men ongelukkige heeft gekend’. Niet dat werken mij ongelukkig maakt laat staan die regenbui. Het is gewoon een beetje dat heimwee gevoel naar vakantie, het gevoel van niets moet en alles mag. De wereld probleemloos lijkt en niets je in de weg staat voor heel veel plezier. Maar zodra je thuis je sleutel in het slot steekt, spat die prachtige luchtbel waar je twee weken inzat uit elkaar en is er alleen nog maar ruimte voor 200 onbeantwoorde mailtjes, een volle brievenbus en koffers vol met vuile was.

 

Ik klink neerslachtiger dan dat ik ben, maar moet even wennen aan een iets mindere inspirerende omgeving. Van een warm bad, onder een koude douche....van het 1001 nachten gevoel, naar de dagelijkse routine....van waterpijp, naar waterkoker.....ach je begrijpt wat ik bedoel!

'Dutch Delight'

We genieten nog steeds van het heerlijke Kusadasi. Het is precies wat ik even nodig had; een heerlijk appartement in de buurt van het strand en het centrum. Minimale inspanning, maximaal genot. We eten hier kebab zoals die bedoelt is, genieten van het heerlijke klimaat en krijgen zoals alle toeristen alle aandacht van de wereld.

Het enige minpuntje zijn al die Nederlanders op iedere hoek van de straat, ik probeer ze te negeren maar om het Nederlandse cafe, de oranje bar en restaurant de lekkerbek kom je niet heen. Borrelnootjes op tafel en kroketten of frikandellen in de frituur, daar loop ik met een grote boog omheen. Het liefst ook om de Turken die zo goed en kwaad als het kan Nederlands proberen te spreken, maar die zijn bijna niet te vermijden! Net zoals de nederlandse benaming op de menukaart,zoals broodje shoarma met knoflooksaus en leuzen in winkels van bv nep horloges (overigens wel heel eerlijk, want er zijn nog steeds Turken die beweren dat het original is!!)

Ik snap dit niet! Waarom hebben sommige Nederlanders sterk de behoefte om zelfs op vakantie, het moment dat je even uit je normale omgeving stapt en weg bent van de Hollandse kost, nog lekker een frikandelletje te gaan eten tussen andere Hollanders. En wie heeft bedacht om zo'n bar of restaurant te beginnen? Waarom zou je op zo'n manier je stempel willen drukken op een mooie Turkse badplaats.

Persoonlijk wil ik alle Turkse specialiteiten eten en zoveel mogelijk van hun cultuur opsnuiven.Afgelopen dagen heeft Mehmet, onze Hollands sprekende gids, ons daar veel over meegegeven. Maar het liefste zou ik een dag mee willen draaien in een Turks gezin of een dag tussen al dıe groente en fruit op de markt willen werken ipv er als toerist langs te lopen.

Maar goed, toeristen in alle soorten en maten, ieder geniet op zijn eigen manier. Ik eet alleen die frikandel en kroket wel weer als ik in Nederland ben.