'Dutch Delight'

We genieten nog steeds van het heerlijke Kusadasi. Het is precies wat ik even nodig had; een heerlijk appartement in de buurt van het strand en het centrum. Minimale inspanning, maximaal genot. We eten hier kebab zoals die bedoelt is, genieten van het heerlijke klimaat en krijgen zoals alle toeristen alle aandacht van de wereld.

Het enige minpuntje zijn al die Nederlanders op iedere hoek van de straat, ik probeer ze te negeren maar om het Nederlandse cafe, de oranje bar en restaurant de lekkerbek kom je niet heen. Borrelnootjes op tafel en kroketten of frikandellen in de frituur, daar loop ik met een grote boog omheen. Het liefst ook om de Turken die zo goed en kwaad als het kan Nederlands proberen te spreken, maar die zijn bijna niet te vermijden! Net zoals de nederlandse benaming op de menukaart,zoals broodje shoarma met knoflooksaus en leuzen in winkels van bv nep horloges (overigens wel heel eerlijk, want er zijn nog steeds Turken die beweren dat het original is!!)

Ik snap dit niet! Waarom hebben sommige Nederlanders sterk de behoefte om zelfs op vakantie, het moment dat je even uit je normale omgeving stapt en weg bent van de Hollandse kost, nog lekker een frikandelletje te gaan eten tussen andere Hollanders. En wie heeft bedacht om zo'n bar of restaurant te beginnen? Waarom zou je op zo'n manier je stempel willen drukken op een mooie Turkse badplaats.

Persoonlijk wil ik alle Turkse specialiteiten eten en zoveel mogelijk van hun cultuur opsnuiven.Afgelopen dagen heeft Mehmet, onze Hollands sprekende gids, ons daar veel over meegegeven. Maar het liefste zou ik een dag mee willen draaien in een Turks gezin of een dag tussen al dıe groente en fruit op de markt willen werken ipv er als toerist langs te lopen.

Maar goed, toeristen in alle soorten en maten, ieder geniet op zijn eigen manier. Ik eet alleen die frikandel en kroket wel weer als ik in Nederland ben.

Turkısh Delıght!

Locatie: Turkije; Kusadasi...30 graden

Al de vakantie cliches zijn in Kusadasi van toepassing, niet dat ik dat erg vind, ik moet er eigenlijk wel om lachen. De happy hours, fish and chips restaurants, entertainment en op alles geld willen verdienen.

Gisteravond hadden ze in ons complex een Turkse avond, wat inhoud een bbq met natuurlijk onbeperkt eten en echte Turkse acts. Een van die cliches, want iedereen die weleens in Turkije heeft gezeten of in ieder geval in een toeristisch vakantieoord weet wat ik bedoel. Heb je er een meegemaakt....heb je ze allemaal meegemaakt. Deze entertainment hebben ze verzonnen om de toerist het gevoel te geven dat ze hiermee een stukje cultuur meekrijgen. De buikdanseres, een dansact en het absolute hoogtepunt van de goochelaar die mensen uit het publiek nodig heeft om te assisteren! Het is puur vermaak, voor mijn gevoel heeft het niets te maken met de daadwerkelijke cultuur. Het heeft eerder te maken met wat de toerist denkt dat de cultuur is en daar spelen de hoteleigenaren op in.

Ik hoorde de muziek aan vanuit ons appartement en kon aan de hand daarvan een invulling geven van wat er op dat moment afspeelde. Bijvoorbeeld de buikdanseres die een langzame start maakt en steeds meer van haar kunsten laat zien op de opzwepende muziek. En om haar publiek nog meer in extase te brengen, geeft ze alles en laat ze heel haar lichaam trillen. Hierna loopt ze flirtend langs alle mannen om geld op te halen in haar aanlokkelijke bh bezet met alles wat glimt.

Eigenlijk is het best triest; voor die buikdansers die waarschijnlijk zich liever een andere baan wenst en de toeristen die veel geld worden afgetroggeld door deze kunstmatige entertainment. Maar uiteindelijk is iedereen misschien wel hartstikke blij, de buikdanseres omdat ze iedere avond haar zakken vult in ieder hotel en de toerist omdat ze denken een echte Turkse avond te hebben ervaren.

Volgende week komen wij thuis met een Turks oog aan een ketting, apple tea en een fles raki. Wij zijn nou eenmaal een makkelijk doelwit en een gewillig slachtoffer.

Heerlijk huilend Holland

Heerlijk om even de ontwerperspen neer te kunnen leggen en te genieten van een, naar mijn mening, welverdiende vakantie. Mijn eerste vakantiedag werd ik veel te vroeg gewekt voor mijn biologische klok en een enorme regenbui. Heerlijk huilend Holland, laat ik me nog maar een keer omdraaien. Ideaal gezien zou ik, na een paar uur geslapen te hebben, gewekt worden door een zonnestraal die door mijn gordijnen zou glippen, maar helaas kon ik A; niet meer slapen en B; ging de rest van de dag het zonnetje niet meer schijnen.

 

En helaas de rest van de volgende 4 dagen ook niet!! Tot op zekere hoogte kan je je vermaken met een beetje poetsen, filmpjes kijken en een potje dammen, maar er komt een moment dat je lekker naar buiten wil en van je ZOMERvakantie wil genieten. Vandaag heb ik dus ook mijn hoogtepunt bereikt; ik heb genoeg van dat trieste weer, we gaan de regen inruilen voor de zon. Niet iedereen zit zo in elkaar, maar mijn batterij wordt pas echt goed opgeladen als ik wat gezonde UV op mijn bolletje krijg. Te vergelijken met zo’n leuke milieuvriendelijke lampion op zonne-energie; ik functioneer ook pas als ik wat zonlicht heb ontvangen. Geef me een portie zon en ik zal stralen!!

 

Dus vandaag heel snel een lastminute boeken voordat ik een paar zonnehemels aan mijn plafond bevestig, een kuub zand in mijn woonkamer stort en een levensgrote kartonnen palmboom in elkaar knutsel. Met z’n tweeën achter de computer de een na de andere zonnige bestemming voorbij scrollend, werd ik met de minuut vrolijker. Griekenland streepte we van ons lijstje, want nog even en daar is het potje op en dus viel ons oog op een stad in het buurland. Bestemming: Kusadasi! Even helemaal niets in een knus appartementen complex aan de kust. Zonnebaden, boekje lezen en om de paar dagen heerlijk de hammam in.

 

Maar daar kom je niet zomaar, want het leek wel of heel Nederland vandaag besloten had een lastminute te boeken, we zagen ons vakantie adres steeds duurder worden of minderen in hoeveelheid vakantiedagen. Gefrustreerd aan de telefoon, omdat ik in de wacht werd gezet door de reisorganisatie, kon ik de druk niet langer aan!! Op mijn fiets gesprongen, gedreven door het deprimerende weer ging ik steeds harder fietsen en zat hijgend in de stoel van het reisbureau. Bijna wanhopig vertelde ik mijn verhaal en vroeg of ze me kon helpen. Maar natuurlijk, wat getyp en getik in de computer, een telefoontje en vakantie Kusadasi stond zwart op wit op mijn reisbescheiden.

 

Een vreugdedansje en een grijns op mijn gezicht! Volgende week een blog met; ‘Het is hier fantastisch!!' En een getekend zonnetje met het aantal graden erin:)

Groot, groter, grootst!

Amsterdam is de perfecte plek om het water op te gaan, dat is er namelijk voldoende. Zo kwamen dus mijn zus, verloofde en kids naar mijn woonplaats om eens de Amsterdamse wateren te bevaren. Voor mijn neefjes (3 en 6) is het als een dagje in een pretpark, van werkelijk alles beginnen zij te stuiteren. Een dagje in de grote stad is een belevenis op zich, dus ze kijken overal hun ogen uit.

Met de bus onder het Ij door maken we de oversteek van Noord naar hartje centrum. Van de bus ,waar ze het inscannen en uitscannen met hun ov-chipkaart al een hele attractie vinden, gaan we de tram in. Die gekke ‘ treinen’  hadden zij in het Brabantse nog nooit eerder gezien, dus voor hun was het als een ritje in de achtbaan. Op de dam aangekomen moeten ze gelukkig niets hebben van de duiven. Deze idyllische duifjes op de dam zijn namelijk gewoon vliegende ratten. Ze zijn brutaal,smerig, poepen overal en daar willen toeristen dan mee op de foto….gatver! Mijn neefjes gelukkig niet ,want zij vonden hun vermaak bij een Engelsman die een brandende bal door zijn broek liet glijden, ‘Great balls of fire’ (in alle opzichten!!).

We vervolgde onze reis naar de opstapplaats van de canalbikes, want wat is er nu leuker dan waterfietsen over grachten van Amsterdam!! Mijn zus en haar verloofde (na deze ervaring bijna ex-verloofde) kregen ruzie over het besturen van de waterfiets, waardoor ze rondjes bleven draaien over het water. Beide waagde ze een poging, maar de een was nog slechter dan de ander en mijn jongste neefje raakte in paniek toen ze tussen andere boten vast kwamen te zitten. ‘ Ik wil bij Mariëlle op de boot’ zei hij overstuur, wat ik heel erg goed begrijp, want wij gingen gestroomlijnd.

Van de waterfiets naar de pond en van de pond naar de pannenkoekenboot (ja ja, een dag met een thema; groot, groter, grootst vervoermiddel op het water). En de pannenkoekenboot was wel echt de perfecte afsluiting van de dag. Onze hongerige buikjes vullen met zoveel pannenkoeken als we op konden en versieren met allerlei soorten beleg. En om het feest compleet te maken, maakte ze halverwege de rondvaart het luik van het onderdek open waar een ballenbak tevoorschijn kwam. Ik heb bij het zien van die gekleurde ballen nog altijd de neiging om een duik te maken, maar heb me in weten te houden en mijn neefje met hun laatste beetje energie zien spelen!

Heerlijk weer even de wereld te kunnen bekijken door de ogen van een kind, ineens zie je alle spannende dingen van je stad en haal je plezier uit de kleine dingen. Bedankt Ruben en Jop voor jullie oneindige enthousiasme!!

Kijken, kijken...wél kopen!

Met één stap in de grote hallen opgebouwd uit golfplaten en je waant je op de Bazaar in Turkije, de zwarte markt in Beverwijk, voor mij altijd een klein stukje buitenland in Nederland.

Hier brachten wij onze hete zaterdag door, in tegenstelling tot de rest van Nederland die waarschijnlijk lag te broeien op het strand. Noem ons gek, maar dit was echt in ons voordeel, want het was heerlijk rustig! Normaal is het een groot mierennest van mensen die zich een weg banen van kraam naar kraam. Een dagje weg in eigen land, maar de sfeer alsof je honderden kilometers over de grens bent. De talen, de geuren en de handel! De eerste knaap die wij vroegen of zijn handeltje Adidasjes de originele waren zei tot onze verbazing dat het de ‘originele van Beverwijk’ waren. Eerlijkheid siert de mens en dat verwacht je niet op een markt waarbij men belachelijke prijzen vragen voor een Guci tas met één C!!!

Maar hier is niets onmogelijk. Binnen de muren van de Bazaar bestaan er geen regels, dus iedereen doet wat ie wil! Dus ook jij als consument hoeft zich ook niet aan de regel te houden, die we normaal gewend zijn aan de kassa van de Appie, namelijk de prijs te betalen die erop staat. Als jij denkt dat het veel minder waard is roep je gewoon je tegenbod. Tuurlijk trekt de verkoper daar een moeilijk gezicht bij of reageert vol verbazing; ‘Maar mevrouw hoe kunt u dat nou zeggen?? Vroeger (toen ik jong en naïef was) vond ik het zielig om af te dingen, maar inmiddels begrijp ik dat ze precies de juiste drama weten te gebruiken. Dus als ze zeggen; ‘Ik maak er dan helemaal geen winst op, hoe moet ik mijn brood verdienen??’, weet ik dat ze een potje staan te liegen! Als je het spelletje weet mee te spellen, kan jij ook je trukendoos opentrekken. Maar helaas werken bepaalde trucjes, zoals weglopen, in Turkije wel maar op Nederlandse bodem iets minder. Zoals mijn partner in crime al opmerkte waarschijnlijk door al die naïeve Hollanders zoals ik zijn ze verwend!

Maar dit hoort bij Beverwijk en dat geeft het ook zijn charme, net zoals de mix van culturen. Een weerspiegeling van onze samenleving waarin veel nationaliteiten samen komen en leren leven en handelen met elkaar. De plek waar zowel Harry, Achmed en Hong hun waren, diensten of gerechten aan de man mogen brengen. Iedereen blend perfect, maar ieder heeft zijn eigen stekkie. De Chinese hal waarbij de geur van Acryl (lees nepnagels) zich mengt met de geur van loempia’s en wokgerechten! De hal die me doet denken aan een markt in Bodrum, waar leren jasjes afgewisseld worden met cosmetica producten en gsm’tjes! De stukjes Holland zijn te herkennen aan marktlui die boven Jantje Smit uit schreeuwen of een broodje bal verkopen!

Buiten de poorten van de Bazaar ben je weer helemaal terug in het land van de fixed prices en sta je bij de parkeerautomaat waar niet mee te onderhandelen is!

Zoek de 10 verschillen...

Van jongs af aan heb ik al een fascinatie voor verschillende culturen. Op de basisschool was mijn harts vriendinnetje een hindoestaans meisje en zij mocht bepaalde dingen niet die voor mij heel normaal waren. Ik begreep al snel dat niets vanzelfsprekend was of normaal. Want wat is normaal? Dat wij onze schoenen aanhouden in huis is niet de regel of dat je bij de koffie een koekje mag nemen uit de koek trommel. Al die gewoontes en ook tradities zijn reuze interessant om te bestuderen, want ook al weet je er nog zoveel van ze blijven je verbazen.

 

Door die nieuwsgierigheid naar andere culturen heb ik me niet alleen veel gemengd met verschillende nationaliteiten hier in Nederland, maar ben ik op reis gegaan. Mijn belangrijkste reis ging naar India, waar ik heel veel gezien heb wat niet ‘normaal’ is. Om de verschillen te kunnen waarnemen is er een leuk onderdeel binnen de vele tradities van iedere cultuur namelijk de bruiloft. In India heb ik er een aantal mogen bijwonen, want daar is in tegenstelling tot Nederland iedereen welkom. Meteen maakte ik kennis met de begrippen love-marriage en arranged-marriage,want veel Indiërs huwelijken hun zoon en dochter nog uit. Daarbij is een bruiloft in het zuiden weer heel anders dan in het noorden. In het zuiden waar ze twee trouwringen aan de tweede teen van iedere voet schuiven, of in het noorden waarbij de vrouwen gesluierd en afgezonderd zitten van de mannen. Dit is niet te vergelijken met Nederland waar inmiddels de meeste met elkaar trouwen omdat ze van elkaar houden, waar de ring aan de rechterhand wordt geschoven en hooguit de familie van de bruid en familie van de bruidegom gescheiden zitten.

 

Nederland is een geweldig land wat betreft de samenkomst van verschillende nationaliteiten en zo heb ik ook hier meerdere bruiloften mee mogen maken. Bijvoorbeeld de bruiloft van mijn Afghaanse buurmeisje waar ze familie vanuit alle windstreken over lieten overkomen en bij ons vind Ome Jan uit Groningen het te ver om aanwezig te zijn. En op de trouwdag zelf werd er 3x gewisseld van kleding, haar en make-up. Daar waar wij Nederlandse vrouwen onze witte jurk dragen, één jurk die we heel kritisch hebben uitgezocht en allang blij zijn dat ons haar in het perfecte model zit. En om daarin te passen diëten wij ons suf, in tegenstelling tot de Afrikaanse vrouwen die maanden in een hut moeten blijven, waar ze alleen maar mogen zitten en eten om dikker te worden,want dan pas zijn ze echt iets waard. Of de Marokkaanse vrouwen waarbij de hele familie op de gang staat tijdens de huwelijksnacht om een druppel bloed op het bed te zien liggen. Wij mogen al blij zijn als de man ons überhaupt over die drempel getild krijgt, na een avond heftig gefeest te hebben.

 

Zo heb ik afgelopen vrijdag een Surinaamse bruiloft mogen meemaken. Surinamers staan erom bekend dat ze te laat komen, maar dat ze dat ook doen bij een huwelijksplechtigheid was mij nog onbekend. Wij Nederlanders staan een kwartier voor tijd op locatie klaar, omdat we geen glimps willen missen van het bruidspaar. Op de tijd dat deze dienst van start zou gaan, waren er welgeteld 20 gasten aanwezig van 200 die zouden komen. Maar waar zij goed in zijn en wij weer wat punten laten vallen; eten! Eten in overvloed en alles even lekker en voor iedereen nog een doggy-bag met kip naar huis, want ze delen niet zomaar een kaasje en wat bitterballen uit!

 

Ieder volgt zijn eigen tradities, niets is normaal of zoals het moet. Het inspireert mij in ieder geval...

Brutaaltjes

Je kent ze wel op de meest onmogelijke momenten vallen ze je lastig, callcenter-medewerkers. Je stapt net in de auto om naar huis te gaan, je staat in de Appie of je wil net de eerste hap van je eten nemen. Omdat deze brutaaltjes altijd anoniem bellen, neem je (in het begin althans) altijd op. Dit omdat je geen eventueel belangrijk telefoontje wil missen, want terugbellen is natuurlijk geen optie. Allemaal slimme marketing trucjes waar wij allen meerdere malen onze billen aan moeten branden voordat we ons lesje leren.

 

Iedere fatsoenlijke burger begint netjes! Op de eerste vraag die gesteld wordt, namelijk ‘komt het gelegen als ik u een paar vragen stel?’ zeggen de meeste mensen de eerste paar keer meestal nog wel ja. Ook al komt het niet gelegen we zeggen de eerste keer allemaal ja, niet wetende wat voor een ellende er gaat komen. Dan krijg je een tergend lang verhaal, waar je met een beetje geluk nog uhu of ja aan kan toevoegen, maar in de meeste gevallen krijg je niet de kans om te onderbreken. Een tornado aan goed geformuleerde zinnen komt over je heen. Het is zo’n doordacht stukje tekst wat zo goed inspeelt op je gevoel, dat je denkt alleen maar te kunnen bevestigen. “U wilt toch ook het beste voor uw kinderen” (een reeks kinderboeken waarmee ze nog beter gaan lezen en schrijven). “U maakt iedere maand gegarandeerd kans op prachtige prijzen met deze loten!!” (20% korting op een vijfdelige pannenset is geen prijs!!) Voor je het weet is er geen weg meer terug en ben je overgestapt van energiebedrijf of ben je voor een jaar lid van een of andere Duitse loterij.

 

Daarnaast heb je ook nog van die vervelende lui die op straat staan met hun klembord onder hun armen. De eerste keer denk je, ik zal eens luisteren wat ze te vertellen hebben of je denkt zelfs heel naïef dat ze gewoon de weg komen vragen. Niets is wat het lijkt, ze willen je gewoon keihard inpakken met hun vriendelijke koppies. In het begin geef je ze nog aandacht en trap je zelfs een paar keer in hun verkooppraatjes. Zo ben ik al een keer lid geworden van de ECI-boekenclub en donateur van een of ander fonds,omdat ze me wisten in te pakken met hun snelle babbel of knappe koppie. Daarna heb ik nog een aantal keer naar deze gasten geluisterd en geprobeerd ze op een vriendelijke doch duidelijke manier af te schudden. Toen ik eenmaal doorhad dat me dat gewoon onnodige tijd en energie kostte bedacht ik me dat ik zou zeggen dat ik haast had, totdat één van die slimmeriken zei dat hij wel even mee wilde lopen. Volhardend en ontzettend irritant!

 

Inmiddels ben ik de onbeschofte burger wat dit betreft en maak ik op straat geen oogcontact meer of loop ik in een boog om die groep met dezelfde regenjasjes heen.  Ook aan de telefoon, zodra ze een aanzet maken hun riedeltje met voorgeprogrammeerde onzin te verkopen zeg ik resoluut; “geen interesse!!”. Ik weet dat diegene die daar met al zijn goede bedoelingen op straat staat te werven of die gasten aan de andere kant van de telefoon 100 keer dit soort vervelenigheid over hun heen krijgen, maar dit baantje is een keuze. Bij deze roep ik ze allemaal op hun werk per direct neer te leggen. Doe ons beide een plezier en stop die nonsens!! 

3JokerS

Vroeger zaten wij er als gezin ieder jaar weer helemaal klaar voor, het Eurovisie Songfestival. Meestal om 8 uur op een zaterdagavond; pa en ma met een glaasje, klaar om geëntertaind te worden. En mijn zus en ik met pen en papier in de aanslag om onze punten en die van alle landen te noteren. We hielden dan de tv-gids bij de hand om te zien hoeveel landen we nog moesten, voordat Nederland de bühne op zou komen. Kritisch gaven we dan allen onze mening over het liedje, het decor, de kleding en de algehele presentatie. En dan kwam uiteindelijk het aller-leukste moment de puntenlijsten die gegeven werden in alle mogelijke accenten: ‘and finally our 12 points go to…..’

Dit jaar werd ik er tijdens het zappen aan herinnerd, anders was heel het songfestival totaal langs me heen gegaan. En om heel eerlijk te zijn heb ik er dit jaar geen minuut naar gekeken,want ik zag die vlaggen door het beeld suizen en ik heb meteen weer door gezapt. Het songfestival is gewoon niet meer wat het was. Sowieso wordt de Nederlandse inzending steeds troostelozer; van Sieneke, die heel willekeurig is geselecteerd door een verstrooide Pierre Kartner, naar de 3JS waarvan we allang hadden kunnen weten dat ‘t dramatisch zou aflopen.

Ten eerste; het liedje is oorspronkelijk in het Nederlands en ze hebben behoorlijk moeten worstelen om het op zo’n manier te vertalen naar het Engels dat het de lading nog steeds zou dekken. Ten tweede; het songfestival heeft niets meer te maken met een goed liedje,maar de show die je ervan maakt. En hun Hollandse heupen waren totaal niet voorbereid op een flitsende choreografie en daarbij bedachten ze last minute dat ze die waarschijnlijk eentje nodig hadden. En tenslotte (waarschijnlijk het aller belangrijkste); het oog wil ook wat en aantrekkelijk zijn ze niet en laten we het maar niet over de kledingsmaak van de Volendammers hebben.

Eén miljoen Nederlanders hebben de halve finale gekeken, wat ik echt onbegrijpelijk vind. Ik hoor er niemand meer over, behalve de homo-gemeenschap die nog steeds hard gaan op alle acts. Wat dan wel weer begrijpelijk is, want het songfestival is natuurlijk over de top. Hoe absurder hoe beter, hoe meer glitter hoe smeuïger, eigenlijk alles in overtreffende trap scoort hoge cijfers. En wij Nederlanders zijn gewoon niet zo, we hebben het geprobeerd met een jurk waar dansers uitkwamen en de glitterpakken van de toppers, maar het werkt gewoonweg niet!!

Dit jaar hebben we in de halve finale de laatste plek behaald en hebben we al 7 jaar op een rij de finale niet eens gehaald. Dat is toch om je kapot voor te schamen! Laten we even heel realistisch zijn, als het al geen doorgestoken kaart zal zijn (want buurlanden geven elkaar sowieso altijd hoge punten),maak we toch geen schijn van kans, want we sturen de ene kansloze artiest naar de ander naar het Songfestival. We hebben ons best gedaan, maar niemand neemt ons nog serieus. We hebben ooit een aantal hits gescoord, maar op een gegeven gingen we koppie onder en we zijn nooit meer boven gekomen.

Kunnen we gewoon niet voor altijd onze joker inzetten, voordat het nog gênanter wordt??!!

Bonbonnetje!

Vroeger waren onze ideeën en interesse heel erg uiteenlopend, die van mijn zus en mij, maar één fantasie delen we al van jongs af aan. Trouwen in een schitterende witte jurk! Toen we als meisjes op de bank naar Sissi zaten te kijken, zwijmelde we helemaal van het zien van al die prachtige bonbonnetjes van jurken. In dat silhouet zouden wij , later als we groot waren, gaan trouwen! Een strak aangesnoerd bovenlijfje, een mega wijde rok, een sleep en een sluier (in onze fantasie kon dat ook nog weleens een kroontje zijn).

Vrijdag was het moment daar, mijn zus zou haar Sissi jurk mogen gaan uitzoeken. Daar waar wij als jonge meisjes van droomde en met onze barbiepoppen alvast een generale repetitie liepen, werd werkelijkheid! Met drie dames zo’n bruidsshop binnenkomen, is als drie kinderen in een snoepwinkel. Een snoepwinkel met hele dure snoepjes weliswaar, maar het is maar al te leuk ervan te mogen proeven vooral van de allerduurste snoepjes. We waren er natuurlijk voor mijn zus, maar laten we eerlijk zijn, iedere vrouw dwaalt met haar ogen langs al die borduursels en steentjes opzoek naar haar droomjurk. Ik dus ook en ik heb een leuke sneakpreview gehad. Eentje waarvan je spaarrekening niet blij wordt, want natuurlijk valt mijn oog op de allerduurste (hoe kan het ook anders).

Focus terug bij de aanstaande bruid, want wat ziet ze er prachtig uit. In de ene jurk nog mooier dan de andere. Deze jurken zijn magisch, iedere vrouw komt stralend de paskamer uit. Op elke verdieping van de bruidswinkel vind iedere vrouw haar geluk en hoor je ‘oooh’ en ‘aaah’ geluiden van moeders, schoonmoeders, zusjes of vriendinnen. Hier en daar wordt zelfs een traantje weggepinkt.

Na meerdere jurken gezien te hebben, wordt het tijd om echt kritisch te worden. Daarvoor wil ik als modeontwerpster al mijn kennis uit de kast trekken, zodat we zeker de juiste keuze maken, maar dat is totaal niet nodig. Iedereen kon zien welke het moest worden! De jurk waarmee ze de paskamer uit kwam lopen als de aller gelukkigste vrouw van de wereld. Wij als moeder en zus van de bruid zagen dat, maar ook de mensen om ons heen. Iedereen beaamde wat wij allang wisten, dit is ‘m!! Trek die fles met bubbels maar open, want we hebben iets te vieren; mijn zus gaat trouwen in de jurk van haar dromen!!

Bea's B-Day

Het is bijna alsof hoe hoger je in het land komt hoe uitbundiger men Koninginnedag viert.

 

Ik ben geboren en getogen in Eindhoven, dus ik weet niet beter dan gemiddeld uitbundig Koninginnedag te vieren. In onze buurt was het iets speciaals, omdat de buurtvereniging voor alle kinderen er een groot feest van maakte.Het meest centrale grasveld in onze wijk transformeerde tot een waar kinderparadijs. Je kon zelfgemaakte spulletjes verkopen of gewoon meedoen aan alle oud Hollandse spelletjes.  Dat laatste was natuurlijk het allerleukste, want niets is leuker dan op een eerlijke manier winnen van buurtgenootjes. Kinderen verzinnen in spoorzoekertje of tikkertje hun eigen regels, maar hierin kon je niet vals spelen. Want je scorekaart hing met een koord om je nek, waarop nauwkeurig je behaalde punten werden bijgehouden. Ieder kind keek hier ieder jaar weer naar uit, maar op een gegeven moment ontgroei je die gekte en wordt eigenlijk 30 April niets meer dan de dag waarop je moeder de vlag uithangt.

 

Vervolgens ging ik voor mijn studie in Maastricht wonen, waar er helemaal geen oranje menigte door de straten liepen. Sterker nog er gebeurde niets, helemaal niets. Ja, het was een nationale vrije dag, maar aan de reden voor deze vrije dag werd geen aandacht besteed. Alsof alle tijd, energie en geld op is gegaan aan carnaval en niemand de moeite doet iets leuks te doen voor Bea’s verjaardag. Voor mij toch wel een beetje een tegenvaller van de Limburgers die bekend staan om hun feestgedrag, maar een feestje ter ere van de Koningin is schijnbaar in hun ogen toch echt iets voor boven de rivieren.

 

Een paar jaar later vestigde ik me in Amsterdam en daar lijkt het juist alsof carnaval de stad is in getrokken. Nog net geen polonaises, maar de feestmutsen komen wel degelijk uit de kast. De straten zien oranje alsof Nederland de finale van het WK voetbalt en het is heel de dag feest. In tegenstelling tot Maastricht, waar Koninginnedag zachtjes voorbij sluipt en in tegenstelling tot Eindhoven waar het in mijn herinnering meer een feest voor kinderen was, gaat hier het dak eraf. Het is een feest voor iedere cultuur en voor jong en oud. De voorbereidingen beginnen ruimschoots van te voren en het feestgedruis begint al in de middag van 29 April.  Niet alleen de straten, maar ook de grachten zien oranje en je ziet kraampjes op iedere hoek van de straat. Het vondelpark staat vol kinderen die hun talent laten zien of oude spulletjes verkopen met volle overtuiging. Toeristen kopen last minute ‘I love Holland’-shirts en drinken een biertje op de gratis feestjes die op ieder plein in Amsterdam worden gegeven. Amsterdam kent haar feestjes!

 

Ik weet zeker er is geen land dat zo uitbundig het nieuwe levensjaar van de Koningin viert als Nederland en er is geen stad in dit land waar je dit feest zo goed kan vieren als Amsterdam.