Headlines:

Niets is gelogen als men zegt; ‘in Amsterdam gebeurt het.....

Waar je vroeger bang was geraakt te worden door duivenpoep op de dam, moet je sinds vandaag vrezen voor loslatende geveltegels! Denk je op je gemak een McFlurry te eten op de dam, komt er gewoon geveltegel van 1 vierkante meter naar beneden. Pijnlijk ijsje of een ijsje wat je een levenlang gratis Happy Meals op gaat leveren! Maar of je daar echt happy van wordt is nog maar de vraag, want was dit in Amerika gebeurt had je leuk bedrag op je bankrekening gestort gekregen. Gevalletje; op het juiste moment maar op de verkeerde plaats.

Zo is afgelopen vrijdag de dader van de eigenaardige velgen-diefstal in West in zijn kraag gegrepen. Dat kruimeldieven gekke dingen doen was mij al bekend. (In Eindhoven heeft ooit een dief mijn fiets meegenomen, maar mijn zadel laten liggen! En een tijdje terug is er ingebroken in mijn auto en heeft de kieskeurige dief naast mijn autoradio twee van de drie Mentos rollen meegenomen. Duidelijk geen fan van drop, want drop liet hij liggen en fruit en mint heeft hij meegenomen. Smaken verschillen,maar wat een grap!!) Zo had deze velgen-dief genoeg aan één band in plaats van ze gewoon alle vier mee te nemen. We hebben hier te maken met een verzamelaar of deze persoon is gewoon extreem lui!

Mocht je nog een nieuwe criminele actie zoeken, is er weer een nieuwe trend ontstaan op gebied van vandalisme. Teer gooien! In de PC Hooftstraat wel te verstaan. De jongens gingen midden in de nacht te werk en vuurde vanaf hun fiets teer af naar de winkels. Rode verf gooien naar bont kan ik nog begrijpen, maar welke statement deze jongens willen maken geen idee. Waarschijnlijk gewoon baldadigheid, maar ze hebben niet door dat ze hiermee ander mensen op ideeën brengen. De eerst volgende klant die zijn broek niet meer mag ruilen of waarvan ze de schoenen niet meer in zijn maat hebben, weet precies hoe die wraak kan nemen.

In mijn wijk, het mooie Nieuwendam, wordt volop gespeculeerd over de mysterieuze zwarte stippen die zijn geplaatst onder de deurbel van verschillende huizen. Niet alle huizen zijn gemarkeerd, maar er is een selectie gemaakt. Men denkt dat dit een actie is van een groep inbrekers, die een blacklist hebben opgesteld van welke huizen hun doelwit gaan zijn. Reden om je zorgen te maken als je zo’n zwarte stip hebt ontvangen of is het gewoon krantenbezorger die niet kan onthouden waar hij een krantje naar binnen moet gooien? Je kan er een hele studie van maken, wellicht is het een grote grap! Een onrustzaaier die zijn plezier haalt uit het zien van alle mensen die als een gek met terpentine de stip aan het weg boenen zijn.

Ja ja.....In Amsterdam gebeurt het!!

BHV NO WAY

Een tijd geleden werd mij gevraagd bedrijfshulpverlener te worden . Ik heb altijd al willen leren reanimeren en heldhaftig brandjes leren blussen, dus zei ik volmondig ja op dit verzoek. Helemaal voorbereid ging ik mijn cursus tegemoet en pende ik ijverig notities van alle ins en outs. Ik was vastbesloten met vlag en wimpel mijn cursus af te ronden en mensen in nood te kunnen redden. Weken later kreeg ik mijn certificaat binnen en mijn pasje om legitiem de redder in nood te kunnen zijn en te paraderen in een fluor geel BHV vestje op kantoor. Niet gedacht dat ik als het erop aankomt eigenlijk een held op sokken ben.

Dit weekend zaten ik en L in de bus onderweg naar een afspraak. Al pratend keek ik naar de twee vrouwen die op dat moment uit de bus stapte. Ze kwamen duidelijk net terug van hun wekelijkse boodschap. De vrouw die als laatste uit de bus stapte ging wat langzamer dan dat de buschauffeur waarschijnlijk inschatte. Hij sloot de deuren iets te snel en de vrouw kwam met haar jas tussen de deur te zitten. Niets aan hand zou je zeggen, als de bus niet meteen optrok om zijn route te vervolgen. De vrouw schreeuwde en klopte op de raam. Dit is dus zo’n situatie dat je ziet gebeuren en je niet assertief weet te reageren doordat je blijft hangen in een soort van verbazing. Als dit een film zou zijn zou de vrouw haar jas uittrekken of ik opspringen en de bus tot stilstand brengen. Maar dit gebeurde niet!

De vrouw werd meegetrokken door de bus en het enige wat ik kon doen was op het raam voor me kloppen,net zoals de vrouw buiten op het raam aan het kloppen was. Alsof ik niets anders kon dan mijn evenbeeld kopiëren en niet efficiënt met al mijn kracht ‘STOP’ roepen. Helaas bedenk je dat soort dingen altijd achteraf en ben je op het moment dat het er echt toe doet verstijfd. De vrouw viel en kwam onder de bus terecht. Ik weet niet wat de chauffeur deed beslissen de bus alsnog te stoppen, maar hij stopte de bus. Ik kon alleen niet inschatten of dat op het juiste moment was. Waarschijnlijk dacht hij hetzelfde na een blik in zijn zijspiegel en riep; ‘Moet ik naar voor of naar achter??’

Heldhaftig bleef ik verstijfd in mijn stoel gedrukt zitten en vroeg L te gaan kijken. Dapper sprong hij de bus uit, datgene wat ik ook had moeten doen, maar was nog in shock van wat er zojuist voor mijn neus had afgespeeld. Toen ik aan de cursus begon had ik waarschijnlijk bedacht dat ik de held zou zijn die op de crime scene aan zou komen, ipv daadwerkelijke een rol te spelen in de bewuste scene en dan adequaat te moeten reageren. Ineens besefte ik me dat ik hier helemaal nog niet klaar voor was, ik durfde mijn Super-Woman-pakje nog niet aan en daar baalde ik van.

Ik was toch die troste eigenaar van het BHV-pasje wat ik in mijn portemonnee bij me draag, waarom stelde ik me zo aan? Dus probeerde ik mijn misselijkheid te negeren en ben naar buiten gegaan om de vrouw te helpen. De regel is dat ik de boel zou moeten leiden, mensen op afstand houden en hulp bieden totdat het ambulancepersoneel is gearriveerd. Maar aangezien ik gewoon de laatste laffe persoon ter plekke was, leek me dat een beetje misplaatst. Daarbij voelde ik de opgedane kennis wegzakken en had ik gehoopt voor dit soort situaties mijn handboek in mijn binnenzak te hebben. De vrouw was inmiddels gestopt met schreeuwen en er was gelukkig geen verwonding te zien aan de buitenkant, dus kon alleen mijn advies uitspreken; niet bewegen! De jammerende vrouw had haar been op haar boodschappenwagentje gelegd en bleef zo liggen totdat de echte helden ter plekke waren.

We vervolgde onze reis met onze gedachte bij deze arme vrouw. We hopen dat het goed met haar gaat en ze geen blijvend letsel heeft opgelopen!

Treitertijd

Vandaag in het nieuws; artsen waarschuwen voor Facebook-depressie! Logisch, al die miljoenen tieners die al niet heel erg zeker zijn van hun zaak gaan zich vergelijken met leeftijdsgenootjes. De een heeft spectaculaire foto’s van een feestje waar jij van je ouders niet naartoe mocht. De ander wisselt openlijk romances uit over zijn/haar nieuwe lover waar jij eigenlijk een oogje op had. Allemaal zaken die je er als puber net effe niet bij kunt hebben. In de klas zie je vaak al duidelijk wie de populairste is en dat wordt dan ook nog eens zwart op wit bevestigd door het vrienden aantal op Facebook.

 

En zoals men ook schrijft, het geeft zo’n vertekend beeld van de werkelijkheid. Het is een schijnwereld, maar dat weten wij met ons volwassen verstand, maar zover gaat de intelligentie van een puber niet. Ik ben zo blij dat deze fase achter me ligt. Puber zijn is vreselijk! Alles verandert en niemand lijkt je begrijpen,inclusief jezelf. Je wilt keihard tegen de wereld schoppen, maar tegelijkertijd wil je door de wereld omarmd worden. Je geeft af op ander, maar eigenlijk precies zijn zoals hen. Je plaagt, maar wil niet geplaagd worden. De pubertijd is verwarrend! Een waar gevecht met jezelf, waarvan te hopen is dat je er sterker uitkomt.

 

Ik zelf was een onmogelijke puber, ik geloof niet zozeer opstandig en brutaal, maar eerder niet te doorgronden. Even dramatisch gezegd zat ik jarenlang vast in een wereld die onzeker heette! Nu kan ik dat benoemen, toen alleen niet. Ik kon ,zoals iedereen op die leeftijd, niet beschrijven wie ik was, maar een ding wist ik zeker ik was niet van plan erin te blijven hangen. Vreselijk vermoeiend om jezelf voor te doen als iemand die je eigenlijk helemaal niet bent. Ik bedoel; je kan een Ralph Lauren pet opzetten, maar dat maakt je nog geen kakker. Daarvoor moet je keiharde bewijzen leveren. In deze tijd moet je dan indrukwekkende foto’s op Facebook kunnen zetten! Jij in een flitsend skipak op de latten in Lech of van je verblijf in je ouders’ vakantiehuis onder de zon!

 

Nou is de vraag; moet je als ouders je kinderen een social-media-verbod opleggen of maak je ze daar helemaal impopulair mee? Mijn mening; al zou je dat willen, het zou je niet eens lukken. Je komt er niet omheen, dit is de wereld waar we nu leven en die wereld is bikkelhard. Maar niet meer of minder dan 10 jaar geleden. Want gebeurt het niet op je prikbord op Facebook dan gebeurt het wel op het schoolplein. Tieners zijn gemeen naar elkaar, dat is nou eenmaal inherent aan deze leeftijdsgroep. Gewoon even door de zure appel heen bijten! Niemand heeft echt genoten van hun pubertijd, maar de meeste van ons zijn er aardig van hersteld.

Oma(ma)

De eerste dag van de lente, het zonnetje schijnt, de wereld om ons heen wordt weer groen, de vogeltjes beginnen te paren en een vrouw van 63 bevalt van haar eerste kindje. Het is ongelofelijk maar met behulp van IVF heeft deze vrouw er bewust voor gekozen moeder te worden op een leeftijd waarop je allang oma kan zijn.

 

Ieder nieuw leven is mooi en ik gun iedereen het geluk van het krijgen van een kindje, maar op deze leeftijd behoor je toch eigenlijk met andere dingen bezig te zijn dan het baren van een kind. Hoe kan deze dame haar bio-wekker niet hebben horen rinkelen? Ik bedoel iedere vrouw weet de deadline. Er is geen enkele vrouw die zich op een op latere leeftijd ineens beseft dat ze de trein heeft gemist. 25 is bij uitstek de beste leeftijd je voortplanting in gang te zetten en op je 40ste (met een correctie van een aantal jaar) weet je dat je uiterste houdbaarheidsdatum hebt bereikt.

 

Iedere vrouw, de een iets meer dan de ander, heeft hier over nagedacht. Wel of geen kinderen? Zo ja, met wie? (Opzoek naar onze soulmate komen we op een kritisch puntje van ons eisenlijstje; is hij de juiste papa voor mij kinderen.) En wanneer? (De een is liever jong moeder en de ander focust zich liever op haar carrière.) En dan moet het vervolgens ook nog via de natuurlijke weg lukken, want niets is vanzelfsprekend. Maar deze ‘kersverse’ moeder heeft zich hier schijnbaar niets van aan getrokken en heeft waarschijnlijk bedacht; niets is onmogelijk. (Zolang er maar een Italiaanse kliniek is die zo gek is dit klusje te klaren)

 

Nogmaals iedere vrouw heeft er recht op moeder te worden, maar dit gaat voor mijn gevoel tegen de natuur in. Haar lijf is nu nog fit genoeg geweest dit kind op de wereld te zetten, maar daarna... Als dit kind 18 is is zij 81, is ze dan nog zo vitaal om er voor haar net volwassen kind te kunnen zijn. Deze rekensom heeft zij hoogstwaarschijnlijk ook wel gemaakt, maar haar wil om een kind te krijgen was groter dan al de eventuele nadelen. Dit kind heeft geen keuze, ze moet zich erbij neerleggen dat zij vrij snel de zorg op zich gaat krijgen en dat ze waarschijnlijk op jonge leeftijd wees gaat zijn.

 

Bedenk goed wat je doet; spring op die trein als je denkt dat het moment daar is, maar stap niet aan boord met een verlopen kaartje.

Casual Friday

Als je mensen verteld dat je modeontwerpster bent, is meestal de eerste reactie; ‘En? Zie ik er goed uit?’ Behalve als het zo’n typje is die van zichzelf weet dat hij/zij er uitziet volgens de laatste trends (en daar kun je Elle op naslaan) dan word ik gescand van top tot teen. En geloof me; ook ik scoor miskopen, ben weleens ge-mis-matched of weet me geen raad met mijn garderobe.

Afhankelijk van de persoon in kwestie probeer ik in de meeste gevallen gewoon eerlijk en kritisch te antwoorden. Het is me opgevallen dat veel mensen voor safe gaan. Lekker volgens de Nederlandse maatstaven van; ‘Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg!’ Dus het mag niet te uitgesproken en vooral lekker praktisch. Ik denk dat wij Nederlanders (en dan vooral in de winter) het heerlijk vinden om te blenden met het kille grijze weer. We zouden allemaal massaal eens onder de loep genomen moeten worden en eens gaan shoppen met een vakkundige maar reële mode-guru.

Want behalve dat we voor de heerlijk zittende jeans gaan plus lekkere warme mega trui en het afstylen met die comfi bonte pantoffels (lees Uggs!) kiezen we ook nog eens heel vaak datgene wat niet past of niet bij ons past. Zo schijnt dat veel vrouwen de verkeerde maat BH dragen. Ooit eens gemeten op een B’tje 75 en na drie zwangerschappen of een aantal extra kilo’s nog steeds krampachtig vasthouden aan deze hoogstwaarschijnlijk veel te kleine maat. En dan hebben we het nog niet over de kleding die daar overheen gaat. Schijnbaar voelt het beter als je net een maatje eronder gaat zitten met alle nare gevolgen van dien! Zolang het wat gezonde kilo’s extra zijn denk ik; pak alsjeblieft een maatje groter en als het je mentaal zoveel doet, knip je desnoods het maatlabel er maar uit.

Daarbij durf eens wat meer! Niet iedereen kan alles hebben, maar kijk kritisch in de spiegel en je weet of oud-roze je bleek maakt of dat streepje je iets voller laat lijken. Daar hoef je geen kleurdeskundige voor in te huren. Je moet gewoon eerlijk tegen jezelf zijn in die paskamer. Probeer datgene te shoppen wat je nog leuker maakt. Daarvoor hoef je ook geen honderden tijdschriften door te bladeren. Kleine tip die voor iedereen tot succes kan leiden; je weet je sterke punten,dus probeer die te benadrukken en trek vooral geen aandacht naar de wat minder mooie lichaamsdelen (en interpreteer dit niet als lekker veilig zwart!!) 

Nogmaals, ik ga ook de fout in en ben een grote fan van ‘Casual Friday’ (en durf er soms ook een ‘Casual Monday’ van te maken), maar ik vind dat Nederland wel iets meer stijl mag ontwikkelen. Ga eens kritisch door je kast en probeer het hier een daar wat op te vrolijken met wat eye-catchers. Trek iets meer tijd uit om te gaan shoppen, laat je adviseren en inspireren. Maak foto’s van geslaagde outfits als reminder voor als je een keer een off-day hebt. Hoe dan ook... stap uit de comfortzone en durf jezelf te laten zien!!

Klavertje Vier

Doorgaans ben ik een geluksvogel, maar geluk is niet op dag en tijd te plannen!

 

Ik kan het niet verklaren, maar soms ben je gewoon op het juiste moment, op de juiste plek en ontmoet je de juiste mensen. Zo waren wij weken geleden opzoek naar een parkeerplaats in Scheveningen, zo dicht mogelijk bij het strand, wat natuurlijk moeilijk te realiseren is. Na een tijdje zoeken (het juiste moment) een plekje gevonden hadden (de juiste plek) en de parkeerautomaat hadden gevuld met muntgeld, kwam er een vriendelijke burger (de juiste persoon) ons vertellen dat er verderop gratis te parkeren was. Dat scheelde ons niet alleen parkeergeld, maar met een druk op de retourknop kregen we er ook nog eens een bonus bij. De euro's vlogen eruit....jackpot! En mijn ervaring is; als zoiets je overkomt en je voelt dat geluk aan je zijde is, moet je daar gebruik van maken! Met dit idee doken we het casino in en wisten wij onze inzet aan de black jack tafel te viervoudige.

 

Geluk is naar mijn mening iets wat je niet altijd kunt afdwingen, maar om te beginnen zou je er wel in kunnen geloven. Zo las ik de volgende vier regels voor geluk, waar ik me persoonlijk wel in kan vinden. 1. Ga eropuit, ontdek nieuwe plekken en ontmoet nieuwe mensen. Dit zorgt ervoor dat je nieuwe kansen creëert! Je zult niet altijd geluk ervaren als je de straat opgaat,maar als je thuis blijft zitten gebeurt er in ieder geval niets. 2. Vertrouw op je intuïtie. Als je je gevoel volgt (uiteraard met de juiste dosis verstand) kun je heel ver komen. Leer argwanend te zijn op de juiste momenten en ga er voor de volle 100% voor als je gevoel je zegt dat het goed is. 3. Durf te dromen en verwachtingen te hebben. En ik denk nog belangrijker geloof dat je wensen daadwerkelijk te verwezenlijken zijn. Oftewel het simpele gezegde als je iets echt wilt, kan je het bereiken. 4. Vertrouw erop dat het uiteindelijk allemaal goed komt. Dus blijf positief. Als je in een slachtofferrol duikt, ga je zeker geen geluk ervaren. Leer uit de negatieve ervaringen de positieve te halen.

 

Tuurlijk zit het niet altijd mee, maar bestempel jezelf niet als een pechvogel. Want ook gelukvogels zijn weleens pechvogels en dat brengt me terug naar mijn eerste zin! Je kunt geloven in geluk, maar het is niet in te plannen. Want afgelopen zaterdag stond er een avondje casino op de planning (want om eerlijk te zijn die behaalde winst smaakte naar meer en ben ik niet vies van een spelletje), maar ook al ging ik eropuit, volgde ik mijn intuïtie, durfde ik te dromen en vertrouwde ik dat het allemaal goed zou komen, ging ik platzak naar huis. Vervelend maar ik bedenk me dan; het glas is niet half leeg,maar half vol en met een beetje geluk schenk ik er zo weer een beetje bij.

 

 

Tupperware-Maatschappij

Op de automatische piloot rijd ik naar huis,waardoor ik bijna mijn afslag mis en me van de linkerbaan naar de rechter manoeuvreer. Terwijl ik mijn voordeur open, weet ik niet meer of ik mijn auto wel heb afgesloten, dus loop verstrooid terug om de deuren van mijn auto te controleren. Mijn hoofd zit zo vol van een dag werk, yearplanners en deadlines, dat zelfs mijn eten opwarmen niet snel genoeg gaat!! Ik heb een super leuke baan, maar in een maatschappij van; strakke planningen, tijd is geld en ik lunch wel achter mijn computer, bedenk ik weleens waar zijn we eigenlijk mee bezig?

 

Hoe leuk je baan ook is, er zijn grenzen van wat betreft de hoeveelheid tijd die je daarin stopt. Goed voorbeeld is collega X die de 65 nadert en nog steeds maandelijks naar Hong Kong vliegt en dagelijks tot 8 uur op kantoor zit. Passie voor je werk is mooi, maar iedere avond je kliekje warmen in de magnetron maakt het iets minder romantisch. Lang leve de Tupperware die in het weekend voor een week wordt gevuld, want we hebben geen tijd te verliezen. Gelukkig beseffen we wel dat het goed is te investeren in hobby’s, familie en vrienden. Dus de geringe vrije tijd die we hebben vullen we ook nog eens met verenigingen, afspraken en de gebruikelijke sociale verplichtingen zoals verjaardagen.

 

We leggen de lat steeds hoger, willen een goede carrière, een gezin, goed contact met familie en vrienden, de ster zijn op de tennisbaan en o ja, veel van wereld zien. En een dag heeft maar 24 uur, waarvan ons lichaam op zijn minst nog 6 uur slaap vereist! En naar weken, maanden of jaren in deze go-go-go-modus, zegt je lichaam op een gegeven moment; ik trek het niet meer. We leven in een geweldig land, waarin we ons bijna alles kunnen veroorloven, maar maakt ons dat nou echt gelukkig? In landen waar alles veel primitiever is, waar men elkaar vermaakt met muziek en dans en waar er nog tijd is voor een praatje, ligt daar het percentage geluk niet veel hoger? Want waarom zou je kinderen willen als je ze toch naar het kinderdagverblijf moet brengen? Of keihard werken om bakken met geld te verdienen terwijl je maar 25 vakantiedagen hebt om het echt uit te geven?

 

We doen er allemaal aan mee waaronder ikzelf, maar als je er goed over na gaat denken is het absurd. Ik zou kunnen zeggen; ik trek nu de stekker eruit en ik ga op een hutje op de hei wonen waar ik mijn eigen groente en fruit ga verbouwen, maar dan zou ik mezelf voor de gek houden. Want ergens kies ik voor dit leven! Ik kies voor deze baan omdat ik daar blij van wordt en het me in zekere zin belangrijk laat voelen. En ik kies ervoor mijn vrije tijd in te vullen met verenigingen, familie en vrienden, omdat dat belangrijk voor me is. Zolang je maar zorgt dat het in balans is en je kiest voor datgene wat je echt gelukkig maakt en vooral niet te streng bent voor jezelf. Want je doel bereiken is goed, maar op een regenachtige zondag in bed blijven liggen is soms nog beter!

Import-Amsterdammer

Ruim 2 jaar geleden verhuisde ik van mijn vertrouwde geboorteplaats Eindhoven naar Amsterdam. Met mijn naïeve beeld over de Amsterdammers en het blauwe stratenboekje trok ik de grote stad in. Al snel bleek deze niet zo groot en de Amsterdammers niet allemaal even aardig. Inmiddels is deze mening weer bijgesteld, maar de eerste weken hadden de Amsterdammers en ik niet een hele goede band met elkaar. Dit had achteraf gezien voornamelijk te maken met mijn gedrag in het verkeer, In de eerste week werd in tot 3 keer toe uitgescholden toen ik me op mijn fiets kennelijk niet volgens de Amsterdamse regels gedroeg. Het zijn ongeschreven regels die je leert zodra je langer in een bepaalde cultuur leeft. In India gaat de regel op; wie groter is krijgt voorrang en in Amsterdam is dat; wie brutaler is krijgt voorrang. En als jij op dat moment een verkeerde inschatting maakt, ben je een stom wijf,een doos of iets anders beledigends. En dus besloot ik dat de kwetsbare-ik de klappen iets beter zou kunnen opvangen in mijn auto.  Maar helaas kwam mijn auto er ook niet schade vrij uit!

Mijn eerste aanrijding was in de binnenstad door een busje van een stukadoors bedrijf, waarvan de chauffeur dacht de brutaalste te zijn. Zonder pardon zet meneer zijn bus in z’n achteruit en duwt mijn voorkant in elkaar. Ik had al ontdekt dat men hier communiceert door te schreeuwen,dus ik besloot ook mijn volumeknop iets harder te zetten. Een beer van een vent stapte het busje uit en begon zijn relaas met; ‘Ga dan toch achteruit....ik heb geen tijd voor die onzin’ waarop ik witheet reageer met; ‘Je ziet toch dat ik geen ruimte heb, hoe kun je nou....’ Gelukkig had ik op dat moment twee voordelen, ten eerste;mijn vrouwelijke charmes en ten tweede; mijn zachte G. In de eerste weken heb ik daar heel hard tegen proberen te vechten door alle woorden met een G te vermijden. Onmogelijk opgave natuurlijk!! Zolang je ‘goedemorgen’ kunt beantwoorden met ‘hallo’ is het geen probleem, maar bij de daarop volgende vraag val je al door de mand. Maar in dit geval werkte het in mijn voordeel; hij had door dat ik niet van ‘hier’ was en kreeg hoogstwaarschijnlijk medelijden. 

Zijn agressieve houding veranderde en ineens heette ik ‘Mop’. Daarvoor had hij veel haast, maar nu besloot hij hier toch even zijn tijd voor te nemen. In alle redelijkheid wisselde we gegevens uit en schetste we al lachend een reconstructie op het schadeformulier. Plagend hield hij zijn paspoort tegen zijn borst gedrukt en vroeg me; ‘Hoe oud denk je dat ik ben?’ Deze man moest ik te vriend houden dus natuurlijk ging ik veel lager zitten dan mijn eigenlijke inschatting. Hij was absoluut te zelfverzekerd om te blozen,maar anders zou hij kleuren tot achter zijn oren. Na nog wat meer cliché grappen van een man richting een vrouw, schudde elkaar de hand en nog fijne dag toegewenst!

Dat was het moment dat ik de Amsterdammers begreep, ze schreeuwen hard maar als het erop aankomt zijn ze hartstikke lief. Het is de directheid waar je even aan moet wennen, maar zolang je het spelletje meespeelt is er niets aan de hand. Eind goed al goed, al was dit niet mijn eerste en laatste ongelukje. Ach het is vallen en opstaan, maar uiteindelijk leer je de normen en waarden en verander je langzaam van Import-Amsterdammer naar Brabantse Amsterdammer. Want je kan heel hard terug schreeuwen, grove grappen maken en vloeken op de toeristen, maar de zachte G blijft dus een echte Amsterdammer worden is slechts een illusie!

Valentijn '11

Ik behoor tot het wisselvallige type; Valentijnsdag is commerciële onzin zodra er geen man in mijn leven is, maar zodra er liefde in de lucht hangt duik ik tussen al die cliché Valentijns attenties van rode harten en schreeuwende kaarten! Met een bos rode rozen klokslag 12 uur en heel veel lieve woorden, zit ik op een roze wolk dus ik kan dit jaar Valentijnsdag niet aan me voorbij laten gaan. Dus: deel de liefde!!

Valentijnsdag hebben wij niet te danken aan de Hema,de bloemist of Leonidas die flink geld willen verdienen aan deze feestdag, maar aan ene Bisschop Valentijn!  Deze ‘Cupido’ huwde een heidense en een Christen met elkaar, want hij vond de liefde zwaarder wegen dan de wetten van de keizer destijds. Dus deze Mister Love heeft er honderden jaren geleden voor gezorgd dat wij vandaag de liefde met elkaar vieren, althans de romanticus onder ons.

Want er zijn genoeg mensen die deze dag aan hun voorbij laten gaan om twee redenen; of omdat ze beweren zo romantisch te zijn dat het voor hun iedere dag Valentijn is, of omdat ze totaal niets voelen voor al die ‘I Love You’-mokken en dozen bonbons. Maar laten we eerlijk zijn, iedereen (echt iedereen!!) vind het leuk om deze dag wat aandacht te krijgen. Maakt niet uit of het van diegene is waarbij de liefde niet geheel wederzijds is of juist van de spannende anonieme aanbidder, het blijft leuk. Aandacht is aandacht, verpakt in een  pluche hart of niet. Stiekem openen we toch allemaal nieuwsgierig onze brievenbus of hopen we verrast te worden met een bos bloemen.

Ach,het heeft wel iets moois. Misschien omdat ik ben opgegroeid met op Valentijnsdag een lief kaartje in mijn broodtrommel of een chocolade hart. En ieder jaar wist ik dat er iets zou komen, maar toch blijft het een leuke verrassing. Mijn moeder deed dat heel slim als herinnering zodat we op onze weg naar huis ook haar niet zouden vergeten!

Er zijn zoveel mensen in onze omgeving waarvan wij houden, niet alleen onze partner, maar ook familie en vrienden. Het is alleen niet voor iedereen weggelegd dit uit te spreken. Persoonlijk vind ik dat we altijd mogen zeggen dat iemand veel voor je betekent en dat je veel om die persoon geeft, niet alleen op 14  Februari. Maar voor diegene waarbij het niet vanzelf komt, is dit de perfecte dag je gevoel te delen. En het maakt niet uit of dat met duizend woorden is of met een simpele ‘Ik hou van jou’. Een bad vol met kaarsjes of een extra kus. Het gaat om het gebaar en dat mogen we best iets vaker doen!

Ze leven nog lang en gelukkig

In deze tijd van eeuwige singles,daten binnen je eisenpakket en verbroken huwelijken,zijn er nog steeds mensen die pure liefde in stand houden.  Lekkere naïevelingen die nog geloven in romantiek. En niet alleen naïevelingen,maar ook de standvastige nuchtere man die zegt nooit te willen trouwen heeft een breakingpoint. Afgelopen weekend zag ik hem dan bijna op zijn knieën gaan (maar een knieval is niet geheel zijn stijl) en wist hij de vrouw van wie hij houdt,familie en vrienden te verrassen met een aanzoek!!

Hoe ouderwets het ook klinkt,maar elkaar het ja-woord geven is toch iets heel bijzonders. In ieder geval heeft iedere vrouw hier als klein meisje over gefantaseerd. De prins met het glazenmuiltje,de heldhaftige redder te paard en de kikker die veranderd in de man van hun dromen. Wij hopen allen dat één van deze sprookjes tot leven komt en vooral ‘Ze leven nog lang en gelukkig!’  

Ik wil geen afbreuk doen aan de romantiek,maar laten we heel eerlijk zijn dames,we willen allemaal die jurk!  Als kind laat je je rok zwieren met de gedachte dat in de toekomst in wit zijde te mogen doen. Het is absoluut niet de hoofdreden om te trouwen,maar wel een heel mooi toefje op de taart. En dan heb je inderdaad nog die mega taart waar het bruidspaar stralend in miniatuurversie bovenop staat en de fotograaf die hen op hun gelukkigste moment perfect weet vast te leggen. De complimentjes,cadeaus en abc-tjes van familie,oftewel die ene speciale dag waarbij het draait om jullie en je even het rode-loper-gevoel mag ervaren.

Ik weet dat niet iedereen kiest voor het huwelijk,omdat er meerdere en vooral modernere manieren van verbintenis zijn,maar het blijft super romantisch samen in het huwelijksbootje te stappen. Wie vind dat zo’n papiertje geen toegevoegde waarde heeft,beseft niet dat het niet om dat papiertje gaat. En al zou dat wel zo zijn gaat het in dit contract vooral om de kleine lettertjes. Niet alleen in voorspoed maar ook in tegenspoed! Dat wat er ook gebeurt je er altijd voor elkaar zal zijn. Een bevestiging van onvoorwaardelijk liefde,elkaar trouw belooft en er bewust voor kiest als man en vrouw door het leven te gaan. Want waarom zou je de suggestie willen wekken dat je nog alle opties open houdt terwijl je weet dat die ene persoon je gelukkig maakt. Iedereen is gelukkiger met z’n tweeën dan alleen.  Als je zeker bent van je zaak wat houd je dan nog tegen. Ga ervoor,vier de liefde en zeg volmondig; Ja, ik wil!!

Met dank aan Willem die mijn lieve zus zielsgelukkig maakt.