Zoek de 10 verschillen...

Van jongs af aan heb ik al een fascinatie voor verschillende culturen. Op de basisschool was mijn harts vriendinnetje een hindoestaans meisje en zij mocht bepaalde dingen niet die voor mij heel normaal waren. Ik begreep al snel dat niets vanzelfsprekend was of normaal. Want wat is normaal? Dat wij onze schoenen aanhouden in huis is niet de regel of dat je bij de koffie een koekje mag nemen uit de koek trommel. Al die gewoontes en ook tradities zijn reuze interessant om te bestuderen, want ook al weet je er nog zoveel van ze blijven je verbazen.

 

Door die nieuwsgierigheid naar andere culturen heb ik me niet alleen veel gemengd met verschillende nationaliteiten hier in Nederland, maar ben ik op reis gegaan. Mijn belangrijkste reis ging naar India, waar ik heel veel gezien heb wat niet ‘normaal’ is. Om de verschillen te kunnen waarnemen is er een leuk onderdeel binnen de vele tradities van iedere cultuur namelijk de bruiloft. In India heb ik er een aantal mogen bijwonen, want daar is in tegenstelling tot Nederland iedereen welkom. Meteen maakte ik kennis met de begrippen love-marriage en arranged-marriage,want veel Indiërs huwelijken hun zoon en dochter nog uit. Daarbij is een bruiloft in het zuiden weer heel anders dan in het noorden. In het zuiden waar ze twee trouwringen aan de tweede teen van iedere voet schuiven, of in het noorden waarbij de vrouwen gesluierd en afgezonderd zitten van de mannen. Dit is niet te vergelijken met Nederland waar inmiddels de meeste met elkaar trouwen omdat ze van elkaar houden, waar de ring aan de rechterhand wordt geschoven en hooguit de familie van de bruid en familie van de bruidegom gescheiden zitten.

 

Nederland is een geweldig land wat betreft de samenkomst van verschillende nationaliteiten en zo heb ik ook hier meerdere bruiloften mee mogen maken. Bijvoorbeeld de bruiloft van mijn Afghaanse buurmeisje waar ze familie vanuit alle windstreken over lieten overkomen en bij ons vind Ome Jan uit Groningen het te ver om aanwezig te zijn. En op de trouwdag zelf werd er 3x gewisseld van kleding, haar en make-up. Daar waar wij Nederlandse vrouwen onze witte jurk dragen, één jurk die we heel kritisch hebben uitgezocht en allang blij zijn dat ons haar in het perfecte model zit. En om daarin te passen diëten wij ons suf, in tegenstelling tot de Afrikaanse vrouwen die maanden in een hut moeten blijven, waar ze alleen maar mogen zitten en eten om dikker te worden,want dan pas zijn ze echt iets waard. Of de Marokkaanse vrouwen waarbij de hele familie op de gang staat tijdens de huwelijksnacht om een druppel bloed op het bed te zien liggen. Wij mogen al blij zijn als de man ons überhaupt over die drempel getild krijgt, na een avond heftig gefeest te hebben.

 

Zo heb ik afgelopen vrijdag een Surinaamse bruiloft mogen meemaken. Surinamers staan erom bekend dat ze te laat komen, maar dat ze dat ook doen bij een huwelijksplechtigheid was mij nog onbekend. Wij Nederlanders staan een kwartier voor tijd op locatie klaar, omdat we geen glimps willen missen van het bruidspaar. Op de tijd dat deze dienst van start zou gaan, waren er welgeteld 20 gasten aanwezig van 200 die zouden komen. Maar waar zij goed in zijn en wij weer wat punten laten vallen; eten! Eten in overvloed en alles even lekker en voor iedereen nog een doggy-bag met kip naar huis, want ze delen niet zomaar een kaasje en wat bitterballen uit!

 

Ieder volgt zijn eigen tradities, niets is normaal of zoals het moet. Het inspireert mij in ieder geval...

Brutaaltjes

Je kent ze wel op de meest onmogelijke momenten vallen ze je lastig, callcenter-medewerkers. Je stapt net in de auto om naar huis te gaan, je staat in de Appie of je wil net de eerste hap van je eten nemen. Omdat deze brutaaltjes altijd anoniem bellen, neem je (in het begin althans) altijd op. Dit omdat je geen eventueel belangrijk telefoontje wil missen, want terugbellen is natuurlijk geen optie. Allemaal slimme marketing trucjes waar wij allen meerdere malen onze billen aan moeten branden voordat we ons lesje leren.

 

Iedere fatsoenlijke burger begint netjes! Op de eerste vraag die gesteld wordt, namelijk ‘komt het gelegen als ik u een paar vragen stel?’ zeggen de meeste mensen de eerste paar keer meestal nog wel ja. Ook al komt het niet gelegen we zeggen de eerste keer allemaal ja, niet wetende wat voor een ellende er gaat komen. Dan krijg je een tergend lang verhaal, waar je met een beetje geluk nog uhu of ja aan kan toevoegen, maar in de meeste gevallen krijg je niet de kans om te onderbreken. Een tornado aan goed geformuleerde zinnen komt over je heen. Het is zo’n doordacht stukje tekst wat zo goed inspeelt op je gevoel, dat je denkt alleen maar te kunnen bevestigen. “U wilt toch ook het beste voor uw kinderen” (een reeks kinderboeken waarmee ze nog beter gaan lezen en schrijven). “U maakt iedere maand gegarandeerd kans op prachtige prijzen met deze loten!!” (20% korting op een vijfdelige pannenset is geen prijs!!) Voor je het weet is er geen weg meer terug en ben je overgestapt van energiebedrijf of ben je voor een jaar lid van een of andere Duitse loterij.

 

Daarnaast heb je ook nog van die vervelende lui die op straat staan met hun klembord onder hun armen. De eerste keer denk je, ik zal eens luisteren wat ze te vertellen hebben of je denkt zelfs heel naïef dat ze gewoon de weg komen vragen. Niets is wat het lijkt, ze willen je gewoon keihard inpakken met hun vriendelijke koppies. In het begin geef je ze nog aandacht en trap je zelfs een paar keer in hun verkooppraatjes. Zo ben ik al een keer lid geworden van de ECI-boekenclub en donateur van een of ander fonds,omdat ze me wisten in te pakken met hun snelle babbel of knappe koppie. Daarna heb ik nog een aantal keer naar deze gasten geluisterd en geprobeerd ze op een vriendelijke doch duidelijke manier af te schudden. Toen ik eenmaal doorhad dat me dat gewoon onnodige tijd en energie kostte bedacht ik me dat ik zou zeggen dat ik haast had, totdat één van die slimmeriken zei dat hij wel even mee wilde lopen. Volhardend en ontzettend irritant!

 

Inmiddels ben ik de onbeschofte burger wat dit betreft en maak ik op straat geen oogcontact meer of loop ik in een boog om die groep met dezelfde regenjasjes heen.  Ook aan de telefoon, zodra ze een aanzet maken hun riedeltje met voorgeprogrammeerde onzin te verkopen zeg ik resoluut; “geen interesse!!”. Ik weet dat diegene die daar met al zijn goede bedoelingen op straat staat te werven of die gasten aan de andere kant van de telefoon 100 keer dit soort vervelenigheid over hun heen krijgen, maar dit baantje is een keuze. Bij deze roep ik ze allemaal op hun werk per direct neer te leggen. Doe ons beide een plezier en stop die nonsens!! 

3JokerS

Vroeger zaten wij er als gezin ieder jaar weer helemaal klaar voor, het Eurovisie Songfestival. Meestal om 8 uur op een zaterdagavond; pa en ma met een glaasje, klaar om geëntertaind te worden. En mijn zus en ik met pen en papier in de aanslag om onze punten en die van alle landen te noteren. We hielden dan de tv-gids bij de hand om te zien hoeveel landen we nog moesten, voordat Nederland de bühne op zou komen. Kritisch gaven we dan allen onze mening over het liedje, het decor, de kleding en de algehele presentatie. En dan kwam uiteindelijk het aller-leukste moment de puntenlijsten die gegeven werden in alle mogelijke accenten: ‘and finally our 12 points go to…..’

Dit jaar werd ik er tijdens het zappen aan herinnerd, anders was heel het songfestival totaal langs me heen gegaan. En om heel eerlijk te zijn heb ik er dit jaar geen minuut naar gekeken,want ik zag die vlaggen door het beeld suizen en ik heb meteen weer door gezapt. Het songfestival is gewoon niet meer wat het was. Sowieso wordt de Nederlandse inzending steeds troostelozer; van Sieneke, die heel willekeurig is geselecteerd door een verstrooide Pierre Kartner, naar de 3JS waarvan we allang hadden kunnen weten dat ‘t dramatisch zou aflopen.

Ten eerste; het liedje is oorspronkelijk in het Nederlands en ze hebben behoorlijk moeten worstelen om het op zo’n manier te vertalen naar het Engels dat het de lading nog steeds zou dekken. Ten tweede; het songfestival heeft niets meer te maken met een goed liedje,maar de show die je ervan maakt. En hun Hollandse heupen waren totaal niet voorbereid op een flitsende choreografie en daarbij bedachten ze last minute dat ze die waarschijnlijk eentje nodig hadden. En tenslotte (waarschijnlijk het aller belangrijkste); het oog wil ook wat en aantrekkelijk zijn ze niet en laten we het maar niet over de kledingsmaak van de Volendammers hebben.

Eén miljoen Nederlanders hebben de halve finale gekeken, wat ik echt onbegrijpelijk vind. Ik hoor er niemand meer over, behalve de homo-gemeenschap die nog steeds hard gaan op alle acts. Wat dan wel weer begrijpelijk is, want het songfestival is natuurlijk over de top. Hoe absurder hoe beter, hoe meer glitter hoe smeuïger, eigenlijk alles in overtreffende trap scoort hoge cijfers. En wij Nederlanders zijn gewoon niet zo, we hebben het geprobeerd met een jurk waar dansers uitkwamen en de glitterpakken van de toppers, maar het werkt gewoonweg niet!!

Dit jaar hebben we in de halve finale de laatste plek behaald en hebben we al 7 jaar op een rij de finale niet eens gehaald. Dat is toch om je kapot voor te schamen! Laten we even heel realistisch zijn, als het al geen doorgestoken kaart zal zijn (want buurlanden geven elkaar sowieso altijd hoge punten),maak we toch geen schijn van kans, want we sturen de ene kansloze artiest naar de ander naar het Songfestival. We hebben ons best gedaan, maar niemand neemt ons nog serieus. We hebben ooit een aantal hits gescoord, maar op een gegeven gingen we koppie onder en we zijn nooit meer boven gekomen.

Kunnen we gewoon niet voor altijd onze joker inzetten, voordat het nog gênanter wordt??!!

Bonbonnetje!

Vroeger waren onze ideeën en interesse heel erg uiteenlopend, die van mijn zus en mij, maar één fantasie delen we al van jongs af aan. Trouwen in een schitterende witte jurk! Toen we als meisjes op de bank naar Sissi zaten te kijken, zwijmelde we helemaal van het zien van al die prachtige bonbonnetjes van jurken. In dat silhouet zouden wij , later als we groot waren, gaan trouwen! Een strak aangesnoerd bovenlijfje, een mega wijde rok, een sleep en een sluier (in onze fantasie kon dat ook nog weleens een kroontje zijn).

Vrijdag was het moment daar, mijn zus zou haar Sissi jurk mogen gaan uitzoeken. Daar waar wij als jonge meisjes van droomde en met onze barbiepoppen alvast een generale repetitie liepen, werd werkelijkheid! Met drie dames zo’n bruidsshop binnenkomen, is als drie kinderen in een snoepwinkel. Een snoepwinkel met hele dure snoepjes weliswaar, maar het is maar al te leuk ervan te mogen proeven vooral van de allerduurste snoepjes. We waren er natuurlijk voor mijn zus, maar laten we eerlijk zijn, iedere vrouw dwaalt met haar ogen langs al die borduursels en steentjes opzoek naar haar droomjurk. Ik dus ook en ik heb een leuke sneakpreview gehad. Eentje waarvan je spaarrekening niet blij wordt, want natuurlijk valt mijn oog op de allerduurste (hoe kan het ook anders).

Focus terug bij de aanstaande bruid, want wat ziet ze er prachtig uit. In de ene jurk nog mooier dan de andere. Deze jurken zijn magisch, iedere vrouw komt stralend de paskamer uit. Op elke verdieping van de bruidswinkel vind iedere vrouw haar geluk en hoor je ‘oooh’ en ‘aaah’ geluiden van moeders, schoonmoeders, zusjes of vriendinnen. Hier en daar wordt zelfs een traantje weggepinkt.

Na meerdere jurken gezien te hebben, wordt het tijd om echt kritisch te worden. Daarvoor wil ik als modeontwerpster al mijn kennis uit de kast trekken, zodat we zeker de juiste keuze maken, maar dat is totaal niet nodig. Iedereen kon zien welke het moest worden! De jurk waarmee ze de paskamer uit kwam lopen als de aller gelukkigste vrouw van de wereld. Wij als moeder en zus van de bruid zagen dat, maar ook de mensen om ons heen. Iedereen beaamde wat wij allang wisten, dit is ‘m!! Trek die fles met bubbels maar open, want we hebben iets te vieren; mijn zus gaat trouwen in de jurk van haar dromen!!

Bea's B-Day

Het is bijna alsof hoe hoger je in het land komt hoe uitbundiger men Koninginnedag viert.

 

Ik ben geboren en getogen in Eindhoven, dus ik weet niet beter dan gemiddeld uitbundig Koninginnedag te vieren. In onze buurt was het iets speciaals, omdat de buurtvereniging voor alle kinderen er een groot feest van maakte.Het meest centrale grasveld in onze wijk transformeerde tot een waar kinderparadijs. Je kon zelfgemaakte spulletjes verkopen of gewoon meedoen aan alle oud Hollandse spelletjes.  Dat laatste was natuurlijk het allerleukste, want niets is leuker dan op een eerlijke manier winnen van buurtgenootjes. Kinderen verzinnen in spoorzoekertje of tikkertje hun eigen regels, maar hierin kon je niet vals spelen. Want je scorekaart hing met een koord om je nek, waarop nauwkeurig je behaalde punten werden bijgehouden. Ieder kind keek hier ieder jaar weer naar uit, maar op een gegeven moment ontgroei je die gekte en wordt eigenlijk 30 April niets meer dan de dag waarop je moeder de vlag uithangt.

 

Vervolgens ging ik voor mijn studie in Maastricht wonen, waar er helemaal geen oranje menigte door de straten liepen. Sterker nog er gebeurde niets, helemaal niets. Ja, het was een nationale vrije dag, maar aan de reden voor deze vrije dag werd geen aandacht besteed. Alsof alle tijd, energie en geld op is gegaan aan carnaval en niemand de moeite doet iets leuks te doen voor Bea’s verjaardag. Voor mij toch wel een beetje een tegenvaller van de Limburgers die bekend staan om hun feestgedrag, maar een feestje ter ere van de Koningin is schijnbaar in hun ogen toch echt iets voor boven de rivieren.

 

Een paar jaar later vestigde ik me in Amsterdam en daar lijkt het juist alsof carnaval de stad is in getrokken. Nog net geen polonaises, maar de feestmutsen komen wel degelijk uit de kast. De straten zien oranje alsof Nederland de finale van het WK voetbalt en het is heel de dag feest. In tegenstelling tot Maastricht, waar Koninginnedag zachtjes voorbij sluipt en in tegenstelling tot Eindhoven waar het in mijn herinnering meer een feest voor kinderen was, gaat hier het dak eraf. Het is een feest voor iedere cultuur en voor jong en oud. De voorbereidingen beginnen ruimschoots van te voren en het feestgedruis begint al in de middag van 29 April.  Niet alleen de straten, maar ook de grachten zien oranje en je ziet kraampjes op iedere hoek van de straat. Het vondelpark staat vol kinderen die hun talent laten zien of oude spulletjes verkopen met volle overtuiging. Toeristen kopen last minute ‘I love Holland’-shirts en drinken een biertje op de gratis feestjes die op ieder plein in Amsterdam worden gegeven. Amsterdam kent haar feestjes!

 

Ik weet zeker er is geen land dat zo uitbundig het nieuwe levensjaar van de Koningin viert als Nederland en er is geen stad in dit land waar je dit feest zo goed kan vieren als Amsterdam.

23/4

Als je eenmaal kind af bent of op z'n minst boven de 21 wordt het animo om je verjaardag te vieren steeds minder. Je wilt je leeftijd niet meer van de daken schreeuwen, geen slingers en trossen ballonnen in huis om je daaraan te herinneren. Ik daarentegen wil daar maar niet van loskomen en vind jarig zijn nog steeds een grote happening!! Mensen om mij heen zijn hier ieder jaar weer verbaast over (waarschijnlijk omdat ze elk jaar denken/hopen dat ik er overheen ben), maar gelukkig vinden ze het leuk dit samen met mij te vieren…althans die indruk geven ze mij.

Dit weekend werd ik 27 en dat vond ik in tegenstelling tot andere mensen reden voor 3 dagen feest. Het is geen spectaculaire leeftijd,maar ach...waarom zou je het niet spectaculair maken. Het mooie gezegde gaat; het leven is één groot feest,je moet alleen zelf de slingers ophangen. Dit jaar hoefde ik dat gelukkig niet zelf te doen en had ik veel lieve mensen om me heen die me heel speciaal hebben laten voelen.

Mijn vriend wist niet wat hij hoorde toen ik zei dat hij vrijdag, zaterdag en zondag vrij moest houden voor mijn verjaardag. ‘Zelfs de koningin viert haar verjaardag niet zo vaak!!’ Ik had er ook een nationale feestdag van kunnen maken, maar daar ben ik te bescheiden voor. Gewoon vrijdag een feestje voor vrienden, waarbij mijn verjaardag om 12 uur officieel werd geopend met een luidkeelse ‘lang zal ze leven’ ( wat ervoor heeft gezorgd dat mijn buurman een dag later een bloemetje voor me deur had gezet!).  Zaterdag een hele speciale dag (waarbij ik me wel degelijk koningin, of op z’n minst prinses heb gevoeld) met een onvergetelijk romantisch cadeau. En afsluitend zondag een tuin vol paaseieren en familie met een zonnetje aan een strak blauwe hemel!

Ik kan het iedereen aanraden; werk nooit op je verjaardag, blaas de ballonnen op en eet heel de dag taart. En als het je bevalt, plak je er gewoon een dag of twee aanvast!!

Blote Billen Parade

Sommige mensen voelen zich heerlijk en vrij zonder kleding ,zonder schaamte laten zij hun blote zelf aan de buitenwereld zien. Bij mij is dat het tegenovergestelde, ik voel me heerlijk en vrij met kleding aan, sterker nog het draagt deels bij aan wie ik ben.

Ik heb mezelf nooit gezien als preuts, maar elke keer als ik een sauna heb bezocht, kan me mezelf niet anders bestempelen. De meeste mensen die daar rondlopen zijn zo ontzettend comfortabel naakt! Of misschien ben ik gewoon zo bewust van mezelf? Als ik het zwembad uitkom of een trapje oploop bedenk ik me wel even wat het zicht van de persoon voor/achter me is. En geloof me, daar denkt de gemiddelde sauna bezoeker niet altijd aan. Ik heb heel wat nietsverhullende posities gezien, waarvan ik plaatsvervangende schaamte kreeg. Alsjeblieft mensen, neem deze sauna-etiquette goed in je op; let op hoe je zit (zeker niet wijdbeens) en hoe je ligt of belangrijker nog hoe je gaat liggen of omhoog komt.

Misschien moet ik het iets meer loslaten als ik volledig wil kunnen ontspannen en genieten van een saunabezoek, maar ik denk echt dat er grenzen zijn wat betreft loslaten! Bij mijn eerste sauna bezoek heb ik met verbazing zitten kijken naar een vrouw die haar lunch aan het nuttigen was....poedelnaakt.…op een ligbed…met aan elke zijde van het bed een been….en daar tussen in haar bord eten. Ik ben toch niet vreemd als ik dat merkwaardig of gewoonweg onsmakelijk vind!! Er staat niet voor niets dat je een badjas moet dragen als men eet. Dat jijzelf helemaal ok bent met je naakte lijf; prima! Maar dat wil niet zeggen dat je een ander een plezier doet met het uitzicht wat je creëert.

In die hele blote billen parade zie heel wat vormen en maten voorbij komen. Ik zal niet in detail treden (wat ik wel deed tijdens het avond-eten tot ergernis van mijn lieve vriendje (want ervoor praten tijden het eten vind ik schijnbaar geen probleem!!)), maar ik vind het dapper hoe sommige mensen hun blote lijf zonder enkel schaamrood op hun kaken kunnen tentoonstellen. En nou weet ik dat dit niet de bedoeling is van een sauna; zien en gezien worden, maar iedereen kijkt! Waar je dan voor moet uitkijken is; staren of niet eens staren maar net een seconde te lang met je ogen op één plek blijven hangen. Dat doe ik dus met regelmaat, onbewust weliswaar. Voor mij is een dagje sauna dan echt een training, want waar jij niet wil dat mensen naar jou staren, moet je dat dus ook niet zelf doen.

Aan het einde van de dag stap je uit de wondere wereld van naaktheid en is je brein zich waarschijnlijk al aan het voorbereiden op de geklede wereld en vraag je je gek genoeg af; 'Waarom zijn er in hemelsnaam mannen in dezelfde kleedkamer??'

Headlines:

Niets is gelogen als men zegt; ‘in Amsterdam gebeurt het.....

Waar je vroeger bang was geraakt te worden door duivenpoep op de dam, moet je sinds vandaag vrezen voor loslatende geveltegels! Denk je op je gemak een McFlurry te eten op de dam, komt er gewoon geveltegel van 1 vierkante meter naar beneden. Pijnlijk ijsje of een ijsje wat je een levenlang gratis Happy Meals op gaat leveren! Maar of je daar echt happy van wordt is nog maar de vraag, want was dit in Amerika gebeurt had je leuk bedrag op je bankrekening gestort gekregen. Gevalletje; op het juiste moment maar op de verkeerde plaats.

Zo is afgelopen vrijdag de dader van de eigenaardige velgen-diefstal in West in zijn kraag gegrepen. Dat kruimeldieven gekke dingen doen was mij al bekend. (In Eindhoven heeft ooit een dief mijn fiets meegenomen, maar mijn zadel laten liggen! En een tijdje terug is er ingebroken in mijn auto en heeft de kieskeurige dief naast mijn autoradio twee van de drie Mentos rollen meegenomen. Duidelijk geen fan van drop, want drop liet hij liggen en fruit en mint heeft hij meegenomen. Smaken verschillen,maar wat een grap!!) Zo had deze velgen-dief genoeg aan één band in plaats van ze gewoon alle vier mee te nemen. We hebben hier te maken met een verzamelaar of deze persoon is gewoon extreem lui!

Mocht je nog een nieuwe criminele actie zoeken, is er weer een nieuwe trend ontstaan op gebied van vandalisme. Teer gooien! In de PC Hooftstraat wel te verstaan. De jongens gingen midden in de nacht te werk en vuurde vanaf hun fiets teer af naar de winkels. Rode verf gooien naar bont kan ik nog begrijpen, maar welke statement deze jongens willen maken geen idee. Waarschijnlijk gewoon baldadigheid, maar ze hebben niet door dat ze hiermee ander mensen op ideeën brengen. De eerst volgende klant die zijn broek niet meer mag ruilen of waarvan ze de schoenen niet meer in zijn maat hebben, weet precies hoe die wraak kan nemen.

In mijn wijk, het mooie Nieuwendam, wordt volop gespeculeerd over de mysterieuze zwarte stippen die zijn geplaatst onder de deurbel van verschillende huizen. Niet alle huizen zijn gemarkeerd, maar er is een selectie gemaakt. Men denkt dat dit een actie is van een groep inbrekers, die een blacklist hebben opgesteld van welke huizen hun doelwit gaan zijn. Reden om je zorgen te maken als je zo’n zwarte stip hebt ontvangen of is het gewoon krantenbezorger die niet kan onthouden waar hij een krantje naar binnen moet gooien? Je kan er een hele studie van maken, wellicht is het een grote grap! Een onrustzaaier die zijn plezier haalt uit het zien van alle mensen die als een gek met terpentine de stip aan het weg boenen zijn.

Ja ja.....In Amsterdam gebeurt het!!

BHV NO WAY

Een tijd geleden werd mij gevraagd bedrijfshulpverlener te worden . Ik heb altijd al willen leren reanimeren en heldhaftig brandjes leren blussen, dus zei ik volmondig ja op dit verzoek. Helemaal voorbereid ging ik mijn cursus tegemoet en pende ik ijverig notities van alle ins en outs. Ik was vastbesloten met vlag en wimpel mijn cursus af te ronden en mensen in nood te kunnen redden. Weken later kreeg ik mijn certificaat binnen en mijn pasje om legitiem de redder in nood te kunnen zijn en te paraderen in een fluor geel BHV vestje op kantoor. Niet gedacht dat ik als het erop aankomt eigenlijk een held op sokken ben.

Dit weekend zaten ik en L in de bus onderweg naar een afspraak. Al pratend keek ik naar de twee vrouwen die op dat moment uit de bus stapte. Ze kwamen duidelijk net terug van hun wekelijkse boodschap. De vrouw die als laatste uit de bus stapte ging wat langzamer dan dat de buschauffeur waarschijnlijk inschatte. Hij sloot de deuren iets te snel en de vrouw kwam met haar jas tussen de deur te zitten. Niets aan hand zou je zeggen, als de bus niet meteen optrok om zijn route te vervolgen. De vrouw schreeuwde en klopte op de raam. Dit is dus zo’n situatie dat je ziet gebeuren en je niet assertief weet te reageren doordat je blijft hangen in een soort van verbazing. Als dit een film zou zijn zou de vrouw haar jas uittrekken of ik opspringen en de bus tot stilstand brengen. Maar dit gebeurde niet!

De vrouw werd meegetrokken door de bus en het enige wat ik kon doen was op het raam voor me kloppen,net zoals de vrouw buiten op het raam aan het kloppen was. Alsof ik niets anders kon dan mijn evenbeeld kopiëren en niet efficiënt met al mijn kracht ‘STOP’ roepen. Helaas bedenk je dat soort dingen altijd achteraf en ben je op het moment dat het er echt toe doet verstijfd. De vrouw viel en kwam onder de bus terecht. Ik weet niet wat de chauffeur deed beslissen de bus alsnog te stoppen, maar hij stopte de bus. Ik kon alleen niet inschatten of dat op het juiste moment was. Waarschijnlijk dacht hij hetzelfde na een blik in zijn zijspiegel en riep; ‘Moet ik naar voor of naar achter??’

Heldhaftig bleef ik verstijfd in mijn stoel gedrukt zitten en vroeg L te gaan kijken. Dapper sprong hij de bus uit, datgene wat ik ook had moeten doen, maar was nog in shock van wat er zojuist voor mijn neus had afgespeeld. Toen ik aan de cursus begon had ik waarschijnlijk bedacht dat ik de held zou zijn die op de crime scene aan zou komen, ipv daadwerkelijke een rol te spelen in de bewuste scene en dan adequaat te moeten reageren. Ineens besefte ik me dat ik hier helemaal nog niet klaar voor was, ik durfde mijn Super-Woman-pakje nog niet aan en daar baalde ik van.

Ik was toch die troste eigenaar van het BHV-pasje wat ik in mijn portemonnee bij me draag, waarom stelde ik me zo aan? Dus probeerde ik mijn misselijkheid te negeren en ben naar buiten gegaan om de vrouw te helpen. De regel is dat ik de boel zou moeten leiden, mensen op afstand houden en hulp bieden totdat het ambulancepersoneel is gearriveerd. Maar aangezien ik gewoon de laatste laffe persoon ter plekke was, leek me dat een beetje misplaatst. Daarbij voelde ik de opgedane kennis wegzakken en had ik gehoopt voor dit soort situaties mijn handboek in mijn binnenzak te hebben. De vrouw was inmiddels gestopt met schreeuwen en er was gelukkig geen verwonding te zien aan de buitenkant, dus kon alleen mijn advies uitspreken; niet bewegen! De jammerende vrouw had haar been op haar boodschappenwagentje gelegd en bleef zo liggen totdat de echte helden ter plekke waren.

We vervolgde onze reis met onze gedachte bij deze arme vrouw. We hopen dat het goed met haar gaat en ze geen blijvend letsel heeft opgelopen!

Treitertijd

Vandaag in het nieuws; artsen waarschuwen voor Facebook-depressie! Logisch, al die miljoenen tieners die al niet heel erg zeker zijn van hun zaak gaan zich vergelijken met leeftijdsgenootjes. De een heeft spectaculaire foto’s van een feestje waar jij van je ouders niet naartoe mocht. De ander wisselt openlijk romances uit over zijn/haar nieuwe lover waar jij eigenlijk een oogje op had. Allemaal zaken die je er als puber net effe niet bij kunt hebben. In de klas zie je vaak al duidelijk wie de populairste is en dat wordt dan ook nog eens zwart op wit bevestigd door het vrienden aantal op Facebook.

 

En zoals men ook schrijft, het geeft zo’n vertekend beeld van de werkelijkheid. Het is een schijnwereld, maar dat weten wij met ons volwassen verstand, maar zover gaat de intelligentie van een puber niet. Ik ben zo blij dat deze fase achter me ligt. Puber zijn is vreselijk! Alles verandert en niemand lijkt je begrijpen,inclusief jezelf. Je wilt keihard tegen de wereld schoppen, maar tegelijkertijd wil je door de wereld omarmd worden. Je geeft af op ander, maar eigenlijk precies zijn zoals hen. Je plaagt, maar wil niet geplaagd worden. De pubertijd is verwarrend! Een waar gevecht met jezelf, waarvan te hopen is dat je er sterker uitkomt.

 

Ik zelf was een onmogelijke puber, ik geloof niet zozeer opstandig en brutaal, maar eerder niet te doorgronden. Even dramatisch gezegd zat ik jarenlang vast in een wereld die onzeker heette! Nu kan ik dat benoemen, toen alleen niet. Ik kon ,zoals iedereen op die leeftijd, niet beschrijven wie ik was, maar een ding wist ik zeker ik was niet van plan erin te blijven hangen. Vreselijk vermoeiend om jezelf voor te doen als iemand die je eigenlijk helemaal niet bent. Ik bedoel; je kan een Ralph Lauren pet opzetten, maar dat maakt je nog geen kakker. Daarvoor moet je keiharde bewijzen leveren. In deze tijd moet je dan indrukwekkende foto’s op Facebook kunnen zetten! Jij in een flitsend skipak op de latten in Lech of van je verblijf in je ouders’ vakantiehuis onder de zon!

 

Nou is de vraag; moet je als ouders je kinderen een social-media-verbod opleggen of maak je ze daar helemaal impopulair mee? Mijn mening; al zou je dat willen, het zou je niet eens lukken. Je komt er niet omheen, dit is de wereld waar we nu leven en die wereld is bikkelhard. Maar niet meer of minder dan 10 jaar geleden. Want gebeurt het niet op je prikbord op Facebook dan gebeurt het wel op het schoolplein. Tieners zijn gemeen naar elkaar, dat is nou eenmaal inherent aan deze leeftijdsgroep. Gewoon even door de zure appel heen bijten! Niemand heeft echt genoten van hun pubertijd, maar de meeste van ons zijn er aardig van hersteld.